(123) 



ut \nc jus in re consequeretur, atque, debito non soluto, pignus a quo- 

 cumque possessore actione in rem posset repetere. Hoc jus ex jure civili 

 neutiquam manavit, quippe secundum quod ex nudo pacto actio in rem 

 i in 1 1 n 1 1 i;n n dabatur ; sed ex jure praetorio. Etenim praetor , uti recentiores 

 n lid urn tenipore deletum restituerunt , edixit : Quce in fundum con- 

 ducturn a colono illata } invecta, locator conventione ejus, cujus in 

 bonis sint, pro mercede sibi obligata esse dicet , de his illi f nisi ar- 

 bitrio judicis restituantur } adversus eum, qui possidebit, quanti res 

 eritf judicium dabo (1): unde actio Serviana, de cujus auctore dis- 

 sentiunt scriptores. 



Jam sfccursius actionis Servians nomen derivat a serviendo (2) : et 

 post eum a servando derivavit Negusanlius (3). Sed bas opiniones, 

 utpote satis ineplas, vel leviter refutare, operas non est prelium. Prae- 

 fati edict! auctorem, a quo actio serviana nomen suum quoque accepis- 

 set, dicit Servium Suspicium Rufum consonaus fere bistoricorum opinio. 

 Fuit Ciceronis coasvus , et ipsi amicissimus , imo dicitur juris parens , 

 adeo ut ipsi veteres de laudibus in eum cumulandis maximo fervore cer- 

 taverint : Cicero juris civilis artem in hoc uno fuisse afiirmat (4) ; ^4ulus 

 Gellius eum juris civilis auctorem et sui temporis doctissimum preedicat (5); 

 Pomponius ejus auctoritatem quam maxime extollit(G); denique Quin- 

 tilianus juris antistitem ipsum salutat (7). 



Neque tamen desunt, qui Servium Sulpicium actionis Servianae auc- 

 torem fuisse negant, dicentes, Servium fuisse praenomen ; edicta autem, 

 uli leges et actiones, a nomine gentilitio appellatas fuisse, velut leges 

 Cornelias t Julias et Claudias. Sed quam inepta sit ejusmodi argumen- 

 tatio , ex eo maxime apparet , quod , praeterquam notissimuui sit , non 

 raro prsenomina in nomiua gentium et familiarum abiisse, a praenomine 



(i) Noodl cotum. ad dig., lib. XX. tit. i. Westphal Pfandrecht, a6a et annot. ag5. 

 Ilacc jam retulimus, sed quam tanti momenti viderentur ea deuuo repetere non inutile duxinius. 

 (a) Accursius ad 7. Inst. de acliouibus. 



(3) Negusantius de pig. et hyp., part. VIII. memb. i. 6. 



(4) Cic. in Bruto^ cap. 41. 



(5) Aul. Gellius Nod. Attic., lib. II. 10, IV. 12. 



(6) L. a. 4a, 43, 44 dig., de origiue juris. 



(7) Quhitiliauus iust. oral., lib. XI. cap. i. 





