( 128 ) 



Recte igilur juris Romani scriptores permiscue pignoris verbo utuntur, 

 turn de pignore stricliori sensu , turn de hypotheca , quod ad eorura 



ex em plum nos quoque in hac dissertatione fecimus. 



i 

 Jam vero de pignoribus in sensu strictiori disseramus. Du^jMci modo 



piguoris jus constitui potest: aut creditor!, cui jus pignoris constituitur in 



obligationis securitatem, res obligata traditur, et pignus sensu slrictiori 



tune locum babel; aut res remanet apud debitorem, et hypotbeca turn 



dicitur: namque, ut tradit Justinianus: a pignoris appellatione earn pro- 



prierem contineri dicirnus } quce s irnul etiam traditur creditori, maxime 



si mobilis sit. ^4t earn, quce sine tradilione nuda conventione tenctur , 



proprie hypothecce appellatione contineri dicimus" (2). Neque bisce 



obslat Ulpianus dicens : pignus contrahitur non sold traditione, sed 



etiam nuda conventione, etsi non traditum sit" (3): quern enim fugiet, 



eum sensu latissimo de pignore dixisse, Justinianum vero sensu strictiori? 



Est itaque haec pignus inter et bypotbecam differentia , quod pignus 



traditione tantum constituatur, et res obligata apud creditorem sit, dum 



solo consensu res bypotbecae sint obligate, et apud debitorem maneant (4). 



In hac itaque id speciale est, quod, quamvis jus in re secundum juris 



Romani ingenium actu inter vivos sine traditione numquam, illud tamen 



hie absque ea transferatur: quod receptum fuisse videtur, quia, cum hy- 



potbecse in rebus immobilibus constitui soleant, si tradi deberent creditor!, 



maximo incommode debitor afiiceretur, cum sic privaretur facultate re sua 



utendi. Dicta? differentiae accedunt et alia?, inter quasuna desumpta ex eo, 



quod plerumque fieri solet, nimirum : res mobiles pignori dantur , immobiles 



hypothecae (5). Neque mirum : si enim res mobiles, quae obligantur, cre- 



ditori baud traderentur, non baberet sufficientem securitatem, cum facile 



esset debitori pravo ipsam rem obligatam clam alienare, et sic creditorem 



eludere, quod in immobilibus verendum non venit; e contra in iis, de- 



bitoris interest, ut apud se remaneant, et vix interest creditoris in earum 



(1) Inst. IV, 6. 7. 



(2) L. i dig., lib. XIII. tit. 7. 



(3) Thibaut, System des Pandekten-Rechts, 65j. 



(4) L. a38. 2. dig. de verbor. signif. 



