( 146 ) 



traxit , et alias comparaverit , easque in earn tabernam intulerit, an 

 omnia, quae ibi dcprehcndantur , creditor hypolhecarid actione petere 

 possit ^ cum et mercium species mutatce sint , et res alias illatce ? 

 Respondil , ea, quce mortis tempore debitoris in taberna inventa sunt, 

 pignori obligata esse vidcntur" (1). Tlaec adeo vera sunt, ut non modo 

 res singulares substitute, sed quoque omnis uuiversitas subslituta teuea- 

 tur, quod refert Marcianus dicens: Grege pignori obligate , quce 

 postea nascuntur tenentur : sed, et si prioribus capitibus decedenti- 

 bus , totus -grex fuerit renovatus , pignori tenebitur" (2). Neque niera 

 placita hsec sunt, sed ipsa rerum indole nituntur. Etenim in rerum uni- 

 versitatibus, uti gregibus, tabernis aliisque ejusdern generis ex sna indole 

 et natura quolidie aliae aliis rebus stibslituuntur , quiriimo immutantur. 

 Statuendum ergo fuit, iis imrnutalis, qua3 in universitate obligata repe- 

 riuntur, tamen idem jus creditor! in ipsam universilatem competere , 

 quoniam ipsa inde immutata non intelligitur (3). Namque in ejusmodi re 

 creditoris pignus, quum indies quolidianis alienationibus, quae impediri 

 non poterant propter bonuin commercii, imminueretur, omuino vanum 

 fuisset, si res qua? illata2 postea sunt, obligari non coepissent. 



Sed an creditor pigneratitius eas res , quae ex supra memoratis rerum 

 wniversitatibus a debitore fuerunt alienator, et in possessione tertii sunt, 

 vindicare potest? Plurimi alTirmant, dicentes, alienationem pignoris, a 

 debitore factam , non esse modurn perimendi pignoris. Quamvis hacc 

 opinio primo obtutu vera videri posset, assentiri tamen ei non possumus. 

 Etenim iniquum foret , creditoris securitatem indies augeri posse novis 

 debitoris acquisitionibus , minui vero numquam, idque cum debitoris, 

 commercii, aliorumque detrimento. Deinde nostra sententia ipso credito- 

 ris consensu niti videtur , quippe qui , dum rein , quae ex sua natura 

 tarn quotidianis alienalionibus est obnoxia , ut absque iis ne subsistere 

 quidem posset, pignori accepit, eisdem consensisse intelligitur. Quid 

 tandem interest debitoris , cum , si amittat securitatem rerum , quae alie- 



(1) L. 34 pr. dig., lib. XX. tit. i. 



(2) L. i3 pr. dig., lib. XX. tit. i. 



(3) Warnkoeuig, comment., vol. I. pag. 497. 



