(176) 



notandum est , postmodum determinando , quo non immerito videri posset 

 novum negotium celebrari, a priori plane diversum. 



Majoris difficultatis est quaestio, num ejusmodi pactio sit rata, si pre- 

 tium, pro quo pignus creditor! promittitur defectu solutionis, in ipso 

 contractu pigneratitio determinatum sit? Hunc contractum validuin non 

 esse et legi commissoriae omnino aequiparari debere, censet Huberus (1). 

 Contra Thibaut (2), Gliick (3) et ff^estphal (4) non ita esse aiunt. Si 

 pretium determinatum modicum esset et justum, non video quid obsta- 

 ret, quominus pactioni staretur: uam ita debitoris captioni locus non est, 

 neque creditoris asperitati, quin potius dicendum sit, adesse venditionem 

 sub conditione , omnibus suis numeris constantem , neque legi , neque 

 aequitati, contrariam. 



in. 



DE PIGNORE TESTAMENTARFO. 



Litt. : Mu**et, specimen dejure pignoris legato. Heidelbergae , 1810. 



Ut pignus conventional plurium consensu conslituitur, sic unius vo- 

 luntate pignus testamentarium : jure nostro, inquit Justinianus t 

 increbuit, licere testatori liypothecam rerum suarum in teslamento , 

 quibus voluerit, dare" (5). Et quis hoc mirabitur, qui meminerit, de 

 ipso rerum dominio una testatoris voluntate disponi potuisse ? 



Hoc nostrum pignus inepte testamentarium dici , arbitratur M.eiszner: 

 fundamentum enim illins non in testamento, sed multo magis in quasi 

 contractu , quo beres aditione hereditatis obligatur , esse quserendum , 

 adeoque consentaneum esse , ut nomen conventionalis pignoris a suo 

 capiat fundamento (6). Verum, quam aliena a veritate est bujus generis 



(1) Huberus, Praelectiones ad Pand., lib. XX. tit. i. i5. 



(2) Thibaut, system des Pandekten-Rechts, 64g. 



(3) Gliick, Erlauterung der Pandekteu, vol. i4. pag. 99. 



(4) Westphal , Pfandrecht, ig4. noi. 216. 



(5) L. i. cod., lib. VI. tit. 43. 



(6) Meiszner, die Lehre yon Stillsweig. Pfandrecht, 3 et 178. 



