(8) 



posse , quam de matheseos axiomatibus , vit dicunt , qua? probationem 

 ulteriorem lion suscipiunt (1). 



Quibus quidem aucloribus facile assentimur, pactis patrandis omneni 

 et \im et perfectionem boniinum, eorunique inter se nexum socialem, 

 atque commodam vivendi rationem necessano contineri et includi ; 

 verbo, quidquid ad vitam beatam spectet, id totum, si pacta infirman- 

 tur et convellantur, exsulare, et fatemur et concedimus. Sed vitae beata? 

 necessitas nobis tanta non videtur, ut ei jus quoddain superstrui possit. 

 Quae cum ita sint, pacta servanda probare aha via conabimur. 



6. Ut de reliquis bonis suis, ita et de parte quavis libertatis suee ex- 

 tenuae, salvis tamen juribus reliquorum, cuique liberum est, in gratiam 

 alterius consentientis , pro arbitrio suo statuere. Re autem vera , liber- 

 latem pro parte alienamus, si alteri consentienti satis declaramus volun- 

 tatem, partem earn ejus arbitrio subjectam, nee nostro amplius submis- 

 sam considerandi ; etenim, ut quis jus quoddam in aliiun consentientem 

 transferal , non video quid aliud requiratur , quam ut is illud transferre 

 et velit et possit. Adeoque promissarius, qui promittentem ad promis- 

 sum prffistaiidum impellit, atque reluctantem vi cogit, jure suo utitur. 

 Quumque nemini invito sine injuria jus auferatur, frustra postea pro- 

 niittentem promissionis paeniteret. 



7. Dicat forsan quis, nemiuein jure quodam originario gaudere ab aliis 

 postulandi , ut mentern suam declarent , atque vera dicant 5 jure itaque eve- 

 nire ut paciscentes a promissione facta semper recedere possint , dicendo sibi 

 animum non fuisse, obligationem ad id quod promiserint suscipiendi; si 

 autem promittens a pacto recesserit , eum promissario ad damni repara- 

 tionem dumtaxat teneri, quod bic ex fide promissioni habita perceperit. 



Sed, quamvis in foro externo jus originarium iiullum exislat , vi cujus ab 



alio postules, utvere ac sincere loquatur , attamen leges juris, ut diximus, 



non nisi externas actiones regunt, nee eorum qua? interiori mente adliuc 



latent, idlam rationem babent avit habere possunt. Quod si igitur pro- 



.niissio serio interposita fuerit, id est, eum in modum ut nee ex verbis 



(i) Kant. Trine. Metaphys. Jur. Doctr. p. I. c. 2. sect. 2. Puffend, J. N. et G. lib. 5. 

 c. 5. 2. Id. de Off. Horn, et Civ. lib. i. c. 9. 5. 



