(74) 



Neque enim cerium est ea hebdomade, in quam promissum est, datum 

 non esse, priusquam ea praeterierit." (1). 



136. Quemadmodum conditio, ita quoque terminus tacite aliquando 

 conventionibus inest: sic, ex. gr. promissioni quid dandi fratri tuo, qui 

 Lutetian habitat, taeite inest temporis spatium, quo indigeo, ut rem pro- 

 inissam ad fratrem tuum mittere queam. Et ideo si quis Romae ita sti- 

 puletur, hodie Parisiis dare spondes ? Inutilis erit stipulatio, cum 

 impossibilis sit repromissio." Hoc principium rursus in naturali ratione 

 fundamentum habet, nam qui vultfinem, media non vellenon potest (2). 



137. Ex definitione conditionis supra data, facile perspicitur, pactum 

 sub die J. N. revera conditionatum esse , quod ipsi juris positivi inter- 

 pretes quidem confitentur (3). Etenim quamvis per se atque per rerum 

 naturam constet, terminum, a quo incipiat, vel ad quern remittatur obli- 

 gatio , certo exstiturum esse , incertum tamen est , an paciscentes vel 

 saltern alteruter exstituri adhuc sint, cum terminus advenerit. In omni 

 autem contractu paciscentium tantummodo rationem habere debemus. 

 Sic v. g. dabo tibi hunc equum, cum aetatis annum vigesimum attigeris; 

 perinde est ac si ab aetate promissarii , tamquam a conditione , obligatio 

 pendeat. Quod si promissarius , tempore contractus, decimum octavum 

 annum agat , contractus hue redit : dabo tibi equum , post duos annos ; 

 neque quisquam hoc ita interpretetur , quasi promissarius jus jam acqui- 

 sierit; petitio enim tantum post secundum annum institui potest; atque 

 nisi, illo tempore duorum annorum elapso, adhuc vivat promissarius, 

 nullo ante terminum jure gavisus est, sed tantum spe debitum iri, quae 

 spes morte promissarii evanescit. Priricipia ergo capite superior! de con- 

 ditionibus illustrata fere omnia hie applicanda sunt. Quisque jam conse- 

 quentias cernit, ex differentia ilia Jus Naturae inter et Jus positivum , 

 oriundas. 



Jure autem positive , terminus ideo conditionem non efiforniat , quod 

 quisque civis in persona haeredis sui reviviscit, seu potius, ut JCti aiunt, 



(1) L. 38. 46. princ. ff. de V. O. 2. Inst. de verb. obi. Art. i85. Cod. civ. 



(2) L. 73. pr. v. sic qui, elc. L. iSy. $ 2. ff. et 5. Inst. de verb. obi. 



(3) Vid. Toullier, torn. 6, n 65 1. 



