(8. ) 



l.")1. Quod si menti paeiscentium manifesto verba qurcdam ila obslaiv 

 videantur, ut cum ea conciliari nequeant, perinde est ac si non srripla 

 essent. f^erba enim reperta sunt non quce impedirent t sed quce de- 

 clararcnt vohmtatem." (1). 



152. Ob eamdem rationem, si in transcribendis conventionis verbis 

 erratum sit, nihil obligation! ndcetur (2). 



153. Varia'autem est, pro vario tempore, verborum significalio, atque 

 earn nunc'minui, nunc augcri , imo penitus aliquando abrogari vel ipso 

 usu experimur. Jam vero, ubi de pacto jamdudum inito interpretando 

 agitur, idque verbis constat in quibus tale quid oflendatur, non dubi- 

 tandum est , pristinam loquendi normam , tempore initi contractus , usu 

 admissam , respicere ; si quidcm futuram verborum immutationem provi- 

 dere, ad eamque sese referre non potuerint contrabentes (3). 



154- Ex principio, orationem paciscentium ambiguam ex mente eorum 

 esse explicandam , sequitur; 1 quoties oratio duobus pluribusve sensibus 

 assumi' possit , eo accipiehdam esse , quo plerumque assumatur ratione 

 babila inili negotii naturae; si dictum sit, Titium locare Maevio domuin 

 suam per tres annos, ratione trecentorum solidorum; quamvis baec 

 ultima claiisula primo intuitu indi^are videatur, Macvium domo uti 

 posse per tres armos , modo simul et semel trecentos solidos sol vat j 

 1 1 1 1 1 in tamen , respectu habito pacti locationis-conductionis , pretium 

 fere semper consistat in pensione annuu, yerosimile etiam est, pacis- 

 centium earn Fuisse mentem , ut Maevius annualim trecentos solidos 

 persolvat, nisi rerum adjuncta contrarium suadeant (4). 



155. Ex eadem regula sequitur 2 orationem, quae duobus pluribusve 

 sensibus ansam praebeat , quoioun alius absurdiun quid involvat , alms 

 planus sit nee quidquam absurd! secum ferat, eo sensu accipiendam 

 esse , quo vitetur absurditas. Absurdum hie dicimus , quod nemo sanus 

 voluisse praesumitur , utpote quod vel legjbus juris , vel oiiiciis vel 

 1 1,1 1 tir.i- repugnat ; imo , ilia quoque significalio tamquam absurda reji- 



(i) Cicero, pro Coecin. Argto L. 78. 3. ff. dereg. jur. Toullier, torn. 6. n 33a. 



(a) L. 93. ff. de rcg. jur. 



(3) Wolff. J. N. par* 6. $ 471. 



(1) L. 67. ff. d reg. jur. Art. ii58. Cod. ciy. 



II 



