21 1 . Remissio ejusque acceplalio expresse vel tacite fieri possunt. Tacitae 

 remissionis exetnplum supra in compensatione vidimus. Tacite quoque 

 remittitur dchitiiin, si quis V. C. unicum quod habet chirographum de- 

 liiioii re. lil.i I ; alitxjiiin factiuii illud creditoris raalesanum foret; quisque 

 nutein sanu mente praeditus praesumitur. Ita quoque debitor accipiendo 

 chirographum , debiti reniissionem tacite approbare censetur (1). 



212. Quoniain Jure Romano acceplilatio erat actus legitimus, duae 

 exinde consequential fluebant, Juri Naturae et patrio incognita?: 1 quod 

 nee sub conditione , 2 nee per procuratorem valide fieret remissio. Jure 

 autem Naturali, remissio sub conditione facta, novationem, de qua mox 

 agetur, continet, quum debitum purum fiat conditional (2). 



213. Transactio a pacto remissorio diflert in eo quod remissione debitor 

 gratuito ab obligatione certa nee dubia liberetur, quum non transigatur 

 nisi de jure et obligatione dubiis ac incertis, dato scilicet aliquo, vel 

 retento , vel prornisso , adeoque transactio semper sit conventio onerosa (3). 



Quum transactio revera sit pactum, conseqnens est, ea peracta, non 

 dari ad rem litigiosajn regressus, etiamsi petitor postbac probare possit 

 rem suam esse vel sibi deberi: a pacto enim recedere non licet. Sed re- 

 missio non acceptata remittenti non nocet. 



214- Confusio bic assumitur pro eventu quo jus creditoris atque obli- 

 gatio debitoris in eadem persona coalescunt. Manifestum est, confusione 

 tolli obb'gationes pactitias earumque accessiones. Fieri enim nequit, ut 

 quis sibi ipse debeat; jura enim atque obligationes nostrae sine alia persona 

 non concipiuntur. Confusio aderit, si creditor debitorem suum omnibus 

 juribus acquisitis donet. Caeterum Jure Naturae confusionem raro accidere 

 oportet, cum bic non, sed in jure civili tan turn, existant successiones 

 haereditariae (4). 



215. Novatio in sensu latiori est conventio qua prrstinae obugationi 

 nova substituitur. Quoniaui itaque pacto novo pristina obligatio peril, 

 non immerito bic de novatione agitur. 



(i) Art. 1282. Cod. civ. L. a. i. ff. de pact. 



(a) L. 4. ff. de accept. L. 77. ff. de R. J. Toullier. Tom. 7. n 533. 



(5) Hcopfner. 119. 



(4) Art. i3oo. i3oi. Cod. civ. Vol. ad ff. Tit. de oluU n 18. etc. 



