

( I0 9 ) 



novatione enim piistiaa jura aruiltit creditor. Deinde uovatio ipsa pactio 

 est, eique principia de pactis universe spectatis applicanda sunt (1). 



220. Jure Naturali et patrio quoque quselibet novatio perinde ac aliud 

 pactum solo partium conseusu inilur; Jure autem Romano, obligationes, 

 solennibus verborum stipulalionibus contracts , nova tanliun stipuialioue 

 novari poterant. Ejus rei ratio supra jam fuit allata. 



221 . Alia species novationis est delegatio , sive pactum , quo vetus 

 debitor, ut obligatione sua liberetur, vice sua aliuni debitorem dat cre- 

 ditori suo (2). 



In delegatione igitur tres necessario adesse deberit personae: delegans , 

 sive debitor qui alium debitorem in sui locum subtil nil, delegatarius , 

 sive creditor novum debitorem accipiens, et delegatus , sive novus debitor. 



222. Pactum quodlibet non nisi mutuo paciscentium consensu rumpi 

 potest; debitor itaque pristinus, ut sese liberet, non potest debitorem 

 novum invito creditor! obtrudere ; porro interest forte creditoris ne alium 

 babeat debitorem. Delegatio itaque non valet nisi duplici conventione 

 nitatur, 1 pacto debitorem velerem inter et creditorem, quo bic illi 

 debitum remittit, 2 pacto, creditorem inter et debitorem novum inilo, 

 quo hie debitoris veteris obligationem in se suscipit. Si bina pacta con- 

 currant , debitor vetus et fidejussores ejus plene liberantur ; nam extincto 

 debito principal! per delegatioiiem, ne accessoria quidem consistunt (3). 



223. Quoniam delegatarius invitus debitorem novum accipere non te- 

 netur, et, si accipiat in locum prioris, delegantem obligatione solvit, 

 hinc , si delegatus , a lubente et volente creditore acceptus , insolvendo 

 sit, creditor sibi imputet, quod imprudenter egerit, nee regressus huic 

 conceditur adversus delegantem. Si tamen pristinus debitor delegatario 

 callide persuaserit, delegatum esse idoneum debitorem, quern tainen 

 noverat solvendo non esse, nee probabiliter fore tempore solutionis, de- 

 legatio non valet, quia sine dolo delegantis creditor non recepisset novuiu 

 debitorem, adeoque dolus debitoris contractui causam dedit; nemo enim 

 ex facto suo illicito debet consequi emoluinentum. 



(i) Art. 1373. L. 10. fT. de nov.it. L. 20. ff. eod. 



(a) L. 11. ff. pr. da no vat. 



(3) Art. 1275. Cod. civ. Wolff, pars. 5 J 889 et e<j. 



