< rcditorem et debitorcm pristiuuin inita non nisi mutuo eorum consensu, 

 h. e. novo pacto tolJi potest. Accedit, quod unica ratio, cur jure positive 

 receptum sit, ut liberet me is, qui creditori meo quod debeo proraittit, 

 in eo corisistat, quod Jure posilivo debitor ignorans imo invitus per ter- 

 tium a debito liberari possit. Supra autem probatum est bane rationem 

 cessare Jure Natural!. Quibus omnibus argumentis facile movemur, ut 

 sententiam Hcepfneri et Wolfiii erroneam babeamus (1). 



227. Quod si tertius creditori meo ex capite expromissionis revera 

 solvent, bic quidem non injuste aget me ad prsestandam rem debitam 

 adigendo, cum res inter abos acta aliis non prosit, sed tertius hoc casu 

 rem solutam jure exposlulabit ; uamque is non nisi sub tacita ilia con- 

 ditione resolutoriu solvit : modo creditor nihil a debitore suo exposcat. 



228. Cessio quam Puffendorffius perperam cum delegatione conftindit, 

 est pactum quo creditori pristino novus creditor subslituitur. Nullam 

 igilur novationem revera coutiiiet cessio, si quidem pristinae obbgationi 

 nova obligatio non substitualur, sed una eadeinque obligalio idem jus 

 in diversum creditorem transferal (2). 



229. Ad cessionem tres necessario persona? concurrere debent, scilicet 

 cedenSf sive pristinus creditor, cessionarius , sive novus creditor, de~- 

 bitor cessuSf sive debitor in quern jus ceditur. , 



230. Quum pacta mutuo tautum consensu mutari vel tolli possint, 

 neutri e paciscentibus , Jure Naturali stricto, Jura ex pacto quaesita, 

 iuvito altero, in alium transferre licet; bine cessio duplici pacto fundari 

 debet, 1 pacto tertium inter et debitorem, quo liic illi promittit se de- 

 bitum pra?stare velle, 2 pacto creditorem inter et cessionarium, \i cujus 

 ille jus MI ii in contra debitorem tertio cedit. Juris itaque positivi princi- 

 pium : cm iiia jura ex pactis quaesita, inscio imo invito debitore alteri 

 cedi posse, modo in obbgatione debitoris nihil immutetur, Juri Naturali 

 derogat, licet inulti de ea re dissentiaut; atque arte politica dictatum 

 est, ut mutuum inter cives commercium atque industria uimiis, quibus 

 alioquiii obno.xia foret, dillicullatibus et ambagibus Uberentur, atque ita 



(O Hapfner. in. et Wolff. J. N. part. V. 83g. Art. J74. Cod. civ. k 8. 

 5. ff. de nor. . , 



(a) Puff. lib. 5. cap. 11. i3. L. a. Cod. de novat. 



