( "4) 



probare, interitum rei facto sibi non imputando evenisse; et verisimile 

 est bane ei incumbere probationem. Simiil ac enim creditor probavit sibi 

 jus competere in praestationem , debitor justam creditoris persecutionem 

 vitare nequit, nisi excipiendo jus illud non amplius existere, id est, in 

 specie proposita , praestationem facto sibi non imputabili impossibilem 

 esse redditam. Reus vero excipieudo fit actor, et allegata probare tenetur (1). 



237. Jam videamus , quaenam obligationes extincta re tollantur: si 

 res debita certa sit et determinata, ea extincta tollitur obligatio, veluti si 

 domus tua quam mibi promiseras, vi hostium, incendio, ruina , iuunda- 

 tione pereat, obligatio tua certo certius evanescit. Ad impossible enim 

 nemo tenetur. Quod principium applicari nequit , si obligationis objec- 

 tum sit quantitas quaedam rerum fungibilium, v. g. amphora vim, 

 medium tritici, etc.; vel res quaedam indeterminata , v. g. equus in genere 

 promissus. Hujusmodi rerum praestatio impossibilis non est habenda , 

 quamdiu omne triticum aut vinum non periit, aut quamdiu equi ex- 

 stabunt (2). 



238. Si obligationis objectum partim determinatum , partim indetermina- 

 tum atque genericvun sit, obligatio interitu rei tolli potest. Hinc si promi- 

 seris mibi unum ex equis quos in slab nils habes, tune tan turn obligatio tua 

 cessabit, quando omnes equi, quos tempore promissionis in stabulis tenebas, 

 sine facto tuo mortui erunt; tune tantnm praestatio rei impossibilis erit (3). 



239. In obligatione alternativa, interitus alterutrius rei promissae obli~ 

 gationem non extinguit, sed in una re earn deflnitam reddit, nee libe*- 

 ratur debitor, nisi ambae res promissae casu fortuito pereant. Res enim 

 in obligatione alternativa debita optione tantum debitoris definitur; adeo- 

 que si na vel altera res ante solutionem pereat, non interiit res debita, 

 cum ea non nisi post solutionem cognoscatur. Consequenter ea quse su- 

 per est, praestari debet, quia ipsa, a momento quo altera periit, deberi 

 coepit (4). 



(1) L. 19. S. de probat. Art. j3ea. Cod. civ. 



(2) L. n. Cod. si cert, petatur. 



(3) Toullier. Tom. 7. n 445 et L. 37. ff. de V. O. 



(4) Art. 1193. Cod. civ. L. a. 3. ff. de eo quod cert. loc. jfr stichum. L. g5. i. 

 ff. de solut. 



