( "7) 



cessa ; quum itaque jus quodcumquc in facilitate legali , non vero in 

 necessitate posituin sit, actionem quauulam instituendi, sequitur, ab ar- 

 bitrio ejiis, cui jus quoddam competat, pendere ulrum vclit illud exercere 

 uec ne ; adeoque jus nullum, propter non-usum ejus, intra tempus 

 quoddam, licet loiigissimum , amitti posse. Objicitur quidem, dominia re- 

 rum, si praescriptio nou adinittatur, in perpetuum incerta fore: namque 

 media probandi , quomodo res in domiuium nostrum advenerit , atque 

 debitorem creditor! solvisse, tempore destrui; unde fiat, ut in perpetuum 

 debitor jn possessione turbari possit, adeoque nemo douiinium certuin 

 acquirere, quod lauien recta ratio postulet. His autem probatur nilnl nisi 

 ntilissimam esse praescriptionem atque dignam quae in legislatione chili 

 couiprebendatur. Ab utililatc autem ad jusliUam praescriptionis nulla 

 conclusio dalur. 



Deinde si ipsi adversarii necessitatem praescriplionis ex eo deducant 

 quod media probandi, debitorem exsolvisse, tempore dispereant, adeoque 

 turbari possit quisque in legitiniu possessione, eadein media quibus cre- 

 ditor actionem suam fulcire debet, eodem tempore destrui possunt, nee 

 consequenter turbatio ilia possessions locum facile sortiretur, quum omnis 

 actor petitionem suam probare debeat. 



Accedit, Jure Natural! nullum esse supremiun judicem, nisi rationeni 

 humaaam, quae lempus nullum slatuit, definitum, quo jus exting-ualur ; 

 quod deliniri necesse est, si praescriptionem admittas. 



At, inquiunt, qui jure suo, magno temporis intervallo, non utitur, 

 eidem reuunciare videtur j adeoque praescriptio consensu domini tacito 

 nitilur. 



Quamvis boc argumentum vel sic jam refelli possit, quod intervallum 

 illud temporis detiuiri nequeat, lamen in eo etiam peccat, quod non nisi 

 praesumtio demonstratae veritati cedere debet. Nonne is qui petitionem, 

 inslituit, suflicienter demonstrat, se nunquam aninium juri suo renun- 

 riandi habuisse? 



Concludere itaque licet, praescriptionem non esse Juris Naturae, sed 

 ideo legibus posit i\ is ialroductam esse ut aiternss in statu civili lites di- 

 riuianlur, eaque ralioue civium feucitas augeatur, quod est pr^cipuum 

 totius jurisprudentice positivae propositum. 



