( "8 ) 



TITULUS ULTIMUS. 



De principiis quibusdam , pactis onerosis propriis. 



SUMMARIA : 



( a46.) Quomodo rerum valor atque pretium, inventa nondum pecunia, de- 

 terminari debuerit. 



( 247.) Pacta onerosa inveniendae pecuniae occasionem preebuernnt. 



( a48. ) Pactum onerosum non intelligitur , nisi promissioni unius partis acce- 

 dat repromissio alterius. 



( 24g. ) In pactis onerosis neuter alterum cogere potest ut prastationem im- 

 pleat , nisi ipse prior praestiterit. 



( 25o.) An obligatio unius non-proestatione alterius, tamquam conditione re- 

 solutoria dissolvatur. 



( 261.) In pactis onerosis jequalitas Jure Naturali servanda non est : aliter 

 Jure positivo , quoad venditionem. 



( 262.) Quandonam pactum onerosum in gratuitum degeneret. 



246. Quo melius principia pactis onerosis propria intelligantur, notiones 

 quasdam de rerum valore et pretio et Aepecunid praemittere utile duximus. 



Solus homo valore absoluto gaudet : valor rerum et operarum , quae 

 rebus sensu latiori sumtis adnumerantur , non nisi ad hominem relatus 

 intelligitur. Namque res non qua tales sestimare possumus, sed quatenus 

 nobis utiles sint vel oblectamento. Quod si valor rei cujusdam cum 

 valore alius rei comparetur, atque ita definiatur et determinetur , tanto 

 una res altera pretiosior erit, quanto plus utilitatis homini afFeret; homo 

 itaque est quoddam quasi intermedium ad quod necessario recurrendum 

 in determinando rerum pretio, ita ut rei pretium nihil aliud sit quam 



