fit acidi carbonic! volumrn : jam reductis ad pondern volumirubus, ap- 

 puret ex 100 partibm sacchari fermentatis fieri 51 , 34 spiritus vini, et 

 48, 66 acidi carbonic! (1). 



lst hie speciose excogitatus calculus , sed nullam babet fermenli ra- 

 tiuneni, et mensurarn oxygenii et hydrogenii in saccharo paullo largio- 

 reni ponit. 



Nee tamen unum saccharum fermentatum fit acidum carboniciun et 

 .^j'iritiuj. In musto et fructuum succis , in malto et frumento crudo 

 siint principia , quoe facta fermentatione magnam partem minuta sunt, 

 in illis extracluiu , acidum malic-urn , in liis auiylum et hordeum. Yi- 

 norum ex niusto bonita$ et generositas maxime a sacchari , fernienti et 

 tartari proportioue dependet. Ex dulcissirno musto dulcia et generosa 

 vina fiunt: nam in eo satis fermenti est ut sacchari insigni parte de- 

 ma tur oxygenium ; citius tamen consumption est fermeutum , quam 

 saccharum ; hinc generositati adjungitur dulcedo et suavitas : sin autem 

 abundat fermentum , vina acerba fiunt (2) : consumpto enim saccharo , 

 abundans fermentum, nova facta fermentatione, vinum acidum reddit. 

 Exuvis tamen parum dulcibus potestbonum vinum fieri, sed finis fermen- 

 tation! mature faciendus est; ut fit cum quibusdam vinis Burgundicis , 

 quorum fermenlatio 10 horas durat (3). Quodsi illud vinum generosius 

 velis , fermentum addendum est; sin hoc velis corrigi , saccharum 

 addendum est. Sed nimis dulcia , spissa musta tarde et male fervent : 

 tune admistus lartarus valde adjuvat fermentationem , et longe plus 

 spiritus fit (4). 



At vero fermentum fermentatione azotum amittit. Quae enim fermenti 

 materies post fermentationem in liquore invenitur, destillatione parum 

 ammoniac dat : et si prorsus inepta facta est ad fermeutandum , omne 

 azolum amisit. De quo azoto quid fiat? Proustius ex suis experiments 



(i) Annal. de Chim. T. XCV. p. 3iG. 



(i) Grxci quaniquEiu forte taussam non iutelligobanl , ad vinum gciicrosius reddcndura , 

 mtiato addcbant farinam corruptam et mel. Theoph. apud Alhen. p. 3a. Arit. Problem. Seel. 

 XX. T. a. p. 736. Spanheim in Plut. Aristoph. V. 809. 



(3) Chaptal 1. 1. p. 118. 



(4) Journ. de Physiq. T. XXIX p. 6. 



3 



