2 3. Propagations modi varil eorumque distributio. 



2. Jam Aristoteles unicum agnoseit totius vegetationis tiuem, fruc- 

 tiuun generationem ; omnis nutritio omneque plantarum incrementum ad 

 fructificationem tendere ipsi videtttr (1). Hunc vegetationis finem nun- 

 quam negaverunt botanic! ; hypotheses autem et theorise quas de ratio- 

 nibus a natura adhibitis protulerunt, sese inviceni saepius everterunt. 

 Linnaeus ejusque discipvili in natura unicum fere propagationis niodum 

 agnoscebant, nempe per semina, aut si alios confuse admitterent, ilium 

 excellere et omnes superare proclamabant, ita ut artificiales omiies alios 

 modos nominarent (2). Recentiores alios quam per semina propagationis 

 niodos etpraesertim horlicultoresdistinxerunt. Tuvpin etDupetitThouai-s(3) 

 vegetabilium propagationis modos singulariter exponunt. Vegetabile ap- 

 pendiculare s. perfectum ties niodos propagationis possidcl, nempe: 

 embryones sic dictos latentes in omnibus telse eellularis partibus jaceji- 

 tes r embryones affixes (Dupetit Thouars ) locis determinatis. sitos sen 

 gemmas , denique embryones liberos (D. P.' T. } sive semina } sem- 

 per termiriales. Turpin in vegetabilibus duo distinxit systemata. Systema 

 scilicet aereum seu superius et terraneum sen inferius. Tres hi modi 

 sunt systematis aerei, tertio caret systema terraneum. Embryones la- 

 tentes, unica vegetabilium axiferorum s. imperfectorum propagations 

 I'atio , nunquam exterivis oriuntur , contextus in quo confuse jaeent alte- 

 rationem postulant. Embryones fixi seu gemmas sensu latissimo, nodos 

 vitales (Turpin) pro eonceptaculis seu pro loco insertionis habeut, 

 plantse affixi haerere debent, et sic per repetitionem hunc individuorum 

 acervum quo magni vegetabilis v. g. arboris systema superius et inferius 

 constituitur , formaut. Embryones autem liberi seu semina in parle ter- 

 minal! immediate nascuntur, segregantur et longe aliam individuorum 

 aggregationem qua formatur vegetabile, consliluunt. Haecce divisio con- 

 venit cum ilia quam fere omnes auctores sequuntur a Cl. Candollio oj>- 

 lime expositam (4) et qua3 ob claritatem et facilitatem omnes alias antecellit. 



(1) Histor. anini. 8. i. Gener. anim. 18. ex Spreiigel, hist, rei herb. vol. i. p. 67. 



(2) Gessner, diss. de vegetal)., pars II. thes. III. et IV. 



(3) Turpin, i-conograph. p. 60 sq. et p. 198. 



(4) Theor. elem.., 2 nlc edit., p. Syy. art. g. p. 38o. 33; sq. 



