LAUDATIO 



SIMONIS STEVINI. 



hoc profecto omnium rerum humanarum commune fatum , ut non 

 continuo progrediantur gradu, sed remissiones dentur illius ardoris, qui 

 iu promovendis quibuscumque egregiis rebus cernitur. Variis sane de 

 causis alia neglecta , alia minus culta , alia denique in contemtum de- 

 ducta sunt, et evantterunt adeo. Antiqui merito celebrantur ob utilissima 

 praestantissimaque inventa. Medio aevo gens bumana aliis ferebatur stu- 

 diis, et vix bic illic exstiterunt viri, qui communi ignavia atque bar- 

 baric non prorsus abrepti , majorum decus atque gloriam , non tamen 

 nisi illius aevi habitu indulam , posteris servarent. Et quamvis dein vetus 

 ilia barbaries in moribus (1) non adeo cerneretur, quamvis majora pe- 

 teret geuus humanum; artes tamen atque doctrinae, non nisi sero, hac 

 felicitate fruebantur. Sed prouti ager novalis turn demum speratos fert 

 fructus, si justum quieverit tempus, et vires ad majora proferenda sibi 

 comparaverit ; ita bumanum genus ex illo horrore splendide sese extu- 

 lit, et nulla non protulit praeclara. 



Itaque medii aevi tempore longe plurimi egregie sibi suisque place- 

 baiit, si, qua; didicissent, perciperent rite; sed ultra illos fines ullo modo 

 progredi vel non audebant , vel non cupiebant , vel non poterant. Sed 

 est hoc demum redeuntis cultus , est hoc illius instauratorum insigne 

 indicium, ut ex angustiis, quibus se teneri sentiunt, fortiter erumpant, 

 suaeque sibi praestantiae conscii, non tiraeant esse sui. His viris artes et 

 doctrinae verum suum acceperunt incrementum , literae renatae , vera 

 bumanitas, germanus cultus sunt instaurata. 



