( '3) 



ejusque veluti effigiem proponit (83). Linguae nostra? antiquam purita- 

 tem (84) exceperant exterorum dominationes moresque (85). Unde misere 

 iiostra lingua contaminata, ut adeo in rhetoricorum scholis elegantissimi 

 haberentur, qui peregrino ornamento cernerentur, et aberrassent a ger- 

 mana ilia elegantia , qua noster gaudet sermo (86). In meridionalibm 

 vero nostris regionibus, quae ad cultum promovendum spectabant, sup- 

 pressa jacebant, atrocissima in literas prodibant edicta, lingua imprimis 

 patria neglecta prorsus (87). Qui igitur in literis patriae ducebantur 

 amore, in septentrionales regiones fere migrabant egregii viri, Seveco- 

 tius, Barlasus, uterque Heinsius. In his etiam fuit Stevinus: qui una 

 cum illis id consequebatur in alia patrise parte, quod petebat vel maxi- 

 me; conjunctae illae vires mirifice valuerunt(88). Una cum illis lingu* 

 nostrae restauratoribus de corruptela sermonis querebatur (89) non tan- 

 turn, sed praeceptis etiam (90), et vero exemplo ipse suo hujus labis tol- 

 lendae edidit conamina. Lingua? enim nostrae rationem atque stylum adeo 

 perceperat, ut ipse Rhetoricam Eelgicam conscriberet (91). Alias etiam 

 rite tenebat linguas ; Francica scripserat aliquaudo , Germanica vero , 

 Italica , Graeca et Latina eum non latuisse videntur. Has inter et nos- 

 tram linguam instituit comparationem ; unde ipsi patuit, ut summi Grotii 

 verbis, utar, quae eadem et Stevini fuerunt, Quantopere omnibus rebus 

 tractandis ea apta sit: res enim nulla invenitur, qua; non, si quis velit, 

 proprium inveniat nomen ; nee ad qucerendum solertia aut industria 

 opus est; saepe enim fit, ut pueris inter ludicra et jocos nee cogitanti- 

 bus excidant voeabula , nova quidem , sed nulla novitatis specie : quaeque 

 non intelliguntur modo, sed audiuntur baud aliter, quam usitata" (92). 

 Magnam , qua nostra gaudet lingua , verborum inter se copulandorum 

 proclivitatem rite Stevinus observavit , exbibuitque egregie. Quantam illi 

 debemus vocabulorum copiam, quorum ille unicus babendus est auctor: 

 quae hactenus Greece tantum, aut Latine, avidita fuerant, egregie expressit 

 ille Belgice. Nee verborum ilia copia abusus est Rhetoricorum more , qui 

 verborum nimia affluentia obscuritatem contrahebant suis scriptis. Sed 

 veri putabat esse oratoris , ita sua proferre , vit persuaderet ; qui autem 

 inquit ipse , ut hunc assequatur finem , aptissimis utitur verbis , ille 

 quid agat, intelligit optime" (93). Ad hanc eloquentiae vim sese effor- 



