THEOLOGtCA. I 3 t 



qul prae ceteris longe excellerent; at simul con- 

 tendimus , hos non ca cogitasse et sensisse , a 

 quibus hominum de bello gerundo sententiarum 

 emendatio sperari posset; et si vel hoc quis mi- 

 hi non concedat, id certe fatebitur, hos fuisse tarn 

 raros, ut nullam prorsus hue spectantem vim et 

 efficacitatem in hominum genus exercere possent. 



Quibus praemonitis * breviter de singulis , quae 

 memoravimus , videamus. 



Est nihil prorsus , quod homines magis pravis 

 animi afFectibus resistere doceat, quam religionis 

 doctrina (i), qud homines unum Numen supre- 

 nuim , omnipotens , omniscium 9 bonum et sanctum 

 agnoscunt, quocum conjunctos se sentiunt, originis 

 quippe suae auctore, curam sui gerente, idque 

 cupiente, (ut ex sensu morali, cuivis innato , appa- 

 ret) ut homines ad quaevis moralia adspirent; et, 

 quum pro hacce rerum humanarum ratione se eo 

 pervenire non posse videant, immortalitatem spe- 

 rent , in qua eo perveniendi copia sibi fiat. Nisi 

 hae populorum religioni adsint notiones , parum 

 vel nihil sperandum est, ut hominum de bello 



gerundo sententiae emendentur. 



Jam 



0) Cfrr. A. Ypey, Oratio De vera religions , humanitttit 

 sensu ubivis gentium txcitando , apprirr.e accommodata. Im- 

 primis summusj. L. Evvald, Over Staatsomwenteiingen , der- 

 zelvtr bronnen en lehtcdmiddelen $ dignissimus , qui, cum o'v 

 Orationem Cde quo legatnr Ew. Kist, Red'voeringc* en 

 VerhanJelingen , laatste Verhand.} turn ob cgregiam arjjumenii 

 expositionem , btc legatur. 



I 9 



