THEOLOGICA. 135 



cxtendisse, scd, dum his in terris essent , id fere 

 egisse , ut , genio indulgentes suo , quaecunque hue 

 facerent, sibi omni rationc pararent (i). 



Quum omnes fere veterum religiones instituta essent 

 civilia , quibus non adeo homines informandi erant , 

 quam quidem cives, qui patriam ^robore et for- 

 titudine ab hostium incursionibus defendere, qua- 

 cunque ratione, per fas ac ncfas (hoc parum refe- 

 rebat) fines ejus dilatare scircnt , aliisque essent 

 horrori; fides haec in deos nullam vim in virtutem 

 habebat , quin utraque plane erat sejuucta , neque haec 

 cum ilia aliquid habebac commune; hinc qualem ho- 

 mines virtutis sibi notionem informarent , parum cu- 

 rabatur ; et si in hanc inqiuras , ubivis (paucissimis 

 melioris notae hominibus exceptis (2)) apery et 

 virtus illud bonum esse dep-rehenditur , quo quis 



for- 



: 



(1) Immonalitatis notio Gentibus quidein adfuit,sed habebatur 



magis hujus vitae terrestris continuatio , quara quidera taiis no- 

 tio, <juae eos moratiores redderet. Quoc'si vero hotrini non fir- 

 ma stct sententia de vera vita post hanc vitara, Ethices doctri- 

 na vira in hominum animos habere non potest. Cfr. F. A, C h a- 

 tcaubriant, Schoonheden des Christendoms , bzlg. vers. , Tom. 

 1. P. 77. 



(2) Fuerunt quidem maxime inter phiiosophos, qui meliu* 

 de Diis sentirent et virtutem commendarent, sed ut erant 

 pauci, ita populorum hac de re sentcntias comrautare non po- 

 tennt. Cfr. J. G. Rosenmuller, Hist, bewijs voor do tvaar- 

 heid van dtn Chr. Godsditnst , pag. 73 143. P. Chevallier, 



ecitlgf groudon von de Christ. Ztdcltcr , pag. 235. sqq. 



