T H E L O G I C A. 155 



que, si accuratius inveitigemus , qualem vim in 

 hominum de bello gerundo sententias emendandas 

 Christianismus habuerit , hand pauca bona depre- 

 hendemus. Primaria cnira placita, ipsaque ilia, 

 quae hominum de bello gerundo sententias emen- 

 dare valent , conservata erant. Promulgabantur 

 placita de Deo uno eoque justo , sancto , omni- 

 scio, benigno; de Jesu Christo homines, qui om- 

 nes sunt peccatores, redimente; de omnium aequa- 

 litate ; de vita post mortem ; de hac vita in futu- 

 ram peregrinatione : nee non praecepta moralia , 

 obscurata etsi et depravata, de amore erga omnes 

 homines , de temperantia et aequitate. Licet medio 

 aevo proprie Hierarchia quaqtiaversum propaga- 

 retur , tamen populi barbari , quibuscunque de 

 causis religionem Christianam amplecterentur , haec 

 placita et praecepta edocebantur; iisque ad prin- 

 cipum quoque aulas aditus patebat. Hinc Religio 

 Christiana, qualiscunque hoc tempore fuerit, po- 

 pulis illis certe quam maxime apta, eatenus vim 

 in hominurn de bello gerundo sententias emendan- 

 das habuit, ut populos diversos conjungeret, ali- 

 quatenus redderet pacatiores et mitiores , iique 

 talia edocerentur , quibus antiqua barbaries non 

 poterat non aboleri; atque adeo bellorum nume- 



TUS, 



Rooycnsium,iu Oratione , quamunus Theologiae doctor!* 

 auspicatus cst; Royaardsium, over net Chris teno* in 

 dt aiidJel-UMfn, in: Archief your Kcrkgtjchied., T. II. 



