T H E O L Q I C A. 169 



quam ex Religionis Christianae docirina , populo- 

 rum illam conjunctionem repetcndam esse et jam 

 ante Christum fuisse. Etenim gentes indole, mo- 

 ribus , legibus et institutis adeo diversae , nee vi , 

 nee armis , quod tentarunc Romani , nee aliis ra- 

 tionibus junguntur , nisi humanitate, mutuique 

 amoris et benevolentiae vinculo: quod id inter 

 veteres populos eflicere poterat, prorsus erat ig- 

 notum. Etiamsi enim veteres sacris jungerentur , 

 ut Hebraei Jehovae cultu , Graeci templo commu- 

 ni et Jovis Olympii veneratione , Jones commu- 

 ni Dianae Epliesinae cultu , Rornani feriis Latinis ; 

 tamen Hebraei ad Palaestinam , Spartani ad Spar- 

 tam , Athenienses ad Athenas , Romani ad Romam 

 ceteraeque onmes ad suas singulae civitates omnia 

 referre solebant (i). Istiusmodi sacra unam qui 

 dem gentem conjungebant , sed suorum singuli an- 

 tiquiorem et nobiliorem jactantes originem prae- 

 tantioresque Deos, reliquas omnes non poterant 

 non odio habere, ita ut ipsis illis sacris magis 

 magisque a se invicem disjungerentur (2). 

 Hand negamus religione apud Graecos , communi 

 instante periculo , mteig junctas fuisse ; Alexan- 



drum 



(O Hinc ex universa gentium crga se invicem ratione sem- 

 per bella. Cfr. quae Placo Cliniam loquentem facie. De legi- 

 bus, Tom. I. pag. 7. edit. Bipont. 



O) Cfr. Athanasius, Contra gentes , pag. as. 26. Van 

 Oordt, in Ditt. laud. png. 50. sqq. pa. sqq. 



