T H E O L O G I C A. 105 



possimus (i). Felicitatis sensum, quern Deus 

 erga nos fovet, nobisque amoris normam erga 

 alios proponit , foveamus erga nosmet ipsos 

 maxime decet. Ex hac doctrina pretium vitae 

 nostrae aestimare debemus , ut non , armis teme- 

 re captis, in vitae discrirnen ac perniciem rua- 

 mus; ut vitae terrestris commoda acquirere et 

 augere studeamus , niodo justa rationc , minime 

 furto ac hominum caede (2); ut nos sedulo 

 ab omnibus pravis cupiditatibus fovendis absti- 

 neamus , et potius coelestia , quam terrestria , pe- 

 tamus (3). 



QihauTiav tamen in vitium illud , quo alios non all- 

 ter , nisi nostrae felicitatis instrumenta , diligamus 

 convert! e praescriptis nostrae religionis, minime 

 licet. Contra vero Christiani 9 d<tiftcmToi its ro tya- 

 TT$V aAA^Aoy^ , eosdem , quos Deus Christusque , lu- 

 benter ac sincere amant. Gaudent hi vo^ fiacrihi- 

 x$' uyotTrfasit; TW Trtyviov <rou $ VSAUTOV > praecepto , 

 quod maxime illustrattir praescripto : KMTO, ouv , 

 ova av QS^TS , tv& Troiunv utuv ol avQpuTroi , OUTU 

 xx] vptiq TTOISITS oivTolq (4). Profecto sumina 



Chris- 



(i) (Ps. VIII.) Match. VI. 45. XXII. 39. Rom. VII'. 29. 

 Hebr. XII. 28. a Petr. 1. 4. 



(a) (Gen. III. 19.) Matth. VI. 1 1. Luc. XII, 15. Ephes. IV. 

 28. i Thess. III. 12. IV. ir. 



(3) Gal. V. 24. i Petr. II. 1 1. 



(4) i Thess. IV. 9. Matth. XXII. 29. Marc. .XXT. 2. Jac. 

 II. 8. Mauh. VII. i a. Luc. VI. 31. 



