T H E O L G I C A, 109 



necessariis , immo vita 1 privare student. Haec bre- 

 vitcr repetita sufliciant. Quae cum ita sint , in- 

 telligere possumus , nostrae religionis doctrina 1 bel- 

 landi licentiam multis circumscriptam esse limiti- 

 bus , et , quo magis omnes homines huic praestan- 

 tissimae doctrinae assentiantur , atque tanquam vi- 

 tae normae obediant , eo magis bellandi causas de- 

 futuras , atque ipsos homines , a bellando deterritos , 

 bellum, quoad fieri possit, evitaturos esse. 



Quum ita doctrinam religionis Christianae con- 

 sideramus , facile principia colligere possumus , 

 quibus princeps Christianus ad bella gerunda mo- 

 veatur. Ille in bello suscipiendo tria haec magni 

 aestimet ; caritatem , justitiam 9 prudentiam. Dili- 

 gat suos cives eorumque salutem curet, ideoque 

 eorum vera commoda augeat , et , nisi haec 

 amplificare possit, sane non arma inferat hos- 

 tibus. Sed etiam erga hostes amore ducatur; om- 

 nia igitur tentet, quae hostes a proposito reducere 

 possint. Ab hoc amore autem minime justitia ab- 

 sit. Attendat , utrum ejus populus sese ipse in pe- 

 ricula detruderit , an alter injurias istaque mala , qui- 

 bus civitas stia in periculo versetur , huic intulerit. 

 Nunquam quoque praecipiti sit consilio, minime in 

 armis sumendis. Si finem suum non consequi possit , 

 et vires desint , certe nunquam ad arma confugiat ; 

 cogitet^ quanta incommoda ex bellis nascantur, 



quam saepc e bello bellum seratur. Hinc fugiat 

 . . 



arma, nisi beilo saeviora avertat, nisi bello pacem 



' * 



com- 



