T H E O L O C I C A. 137 



trem vitam mom, qua evitata satisfieri officiis Chrisi- 

 tianis ncqueat , non cripiendam credit ; hac in terra 

 vitam terrestrem definiri scit, vitam definiri ipsam 

 negat ; immanis delictorum, antea commissorum , 

 moles, quam sibi gratuito Christi infrbrventu con- 

 donatam credit, non terret cum; vitam, hoc tcr- 

 restri curriculo beatiorcm , exspectut. Has ob cau- 

 sas uterque est fortissimus , quo nullus unquani 

 fortior heros. - Hostes , si possit , inermes reddere 

 studet; sin minus, inter densos hostes intrepidus, 

 numquam iratus pugnat. Nulhl vindictd , verum 

 summa magnanimitate ductus est homo , qui ni- 

 hil humani a se aliemjm putat. Quemcunqne 

 aspiciat vulneratum , sive amicum , sive hostem , 

 quantum possit, amat amore, quern ipsa natu- 

 ra ejus animo indidit , religio tamcn auxit; san- 

 guinem cohibet , vulnera obligat , ipsum recrcat (i) ; 

 ipse , letali afflictus vulnere , moribundus a Deo 

 patriae salutem , pro se autem et hostibus veniam 

 implorat (2). Quodsi tamen victor e campo rever- 

 sus sit, non sibi tdbuit , sed et laudes et gratias 



tan- 



d) Hoc anlmo ergn hostes vulneratos fuerunt Totilas(vd. 

 Procopius, de bttlo Vandal! co , Basiliae. 1531. III. p. 134, 

 162, 559. 5?O Henricus IV. et Carolus XII. (vd. Bec- 

 ker. 1.1. XI. p. 205, 320. XIV. p. 240.) 



(2) Digna,quaememoretur,estR uteri mors. Hica. 1676. pro- 

 pe Siiiliatn vulncribus acccptis moriturus , multa, e Psalmorum 

 pctira ,Iocutus est, maxime e P$. LXII.6,8,9. LXI1I s. 



< XIX. 



