T H E O L G I C A. 161 



mam magnam terrarum partcm ditione tenuissent , 

 aut nunquam cum hostibus pacem pepigerunt , aut 

 demum , quum talem inire possent , in qua callide 

 nova dissidiorum scmina spargerentur , vel quum 

 futuri imperil divitiarumque ex illis regionibus 

 sibi contrahendarum spes facta essec. Ita tandem 

 pacem fecerunt cum Philippe Macedonum re- 

 ge,cum Antioch o et Mithridate; ita tandem 

 cum Carthaginiensibus , Gracciae civitatibus , Ac- 

 tolis (i), aliis. Eandem ob causam saepius et 

 bella gesserunt ad internecionem. Haec testatur 

 imprimis tertium bellum Punicum , quo Patres 

 conscripti, nonnisi Carthagine , imperil aemuld,ex- 

 scissd, conquieverunt. Tempus igitur bella finiendi 

 nescierunt, nisi magna commoda, bona aut impo 

 ritim iis arriderent; rarius profecto nobiliora sec- 

 tati sunt (2). 



A tanto bellandi ardore , quo populi in mutuam 

 ruant perniciem , abhorret maxime religionis Chris- 

 tianae doctrina, quae luculenter docet, hominem 



non 



Cracciac libirtatem restitutam annuntiarnnt, et, Perse o 

 capto , Macedonian in formam provinciae redigerunc nomine 

 libirtatis. Quae subdolr, ars ! Vd. omnino Heyne, Opvtc., 

 1. 1. p. 536. 



CO vid Stuart, Aow. Gttch., V. p. 322. - VI. p. 93, 

 94. p. 104, 107, 268, 295. IX. p. 74 2^9- ~ IV. p. 

 uS. V. p. 481. VI. p. 95- 180. 



CO Cff. Livius, XXII. 58. Tzschirner, . i. K. , p, 

 174* 175. 



DOBU. L 



