L I T E R A R I A. 65 



debemus , quam ab eo , cui natura dederat vul 



turn ad risum minime proclivem et insignem gravi* 

 tatem. Erant Pericles et qui eum secuti sunt ora- 

 tores , teste Cicerone (i) , grandes verbis , crebri 

 sententiis, compressione rerum breves et ob earn 

 ipsam causam interdum subobscuri. Periclis igitur 

 eloquentiam foro et castris , quam palaestrae ap- 

 tiorem fuisse puto , et redoluisse ea tempora , 

 quum civitas Athcnai urn , nominis farnd celebrata , 

 in viro principe plus aliquanto , quam nudam rei 

 militaris scientiam exigebat. Pleraeque autem ea- 

 rum, quas enumeravimus , dotium quum a nemi- 

 ne , qui quidem boni Oratoris laudem ambit , abes- 

 se possint, in nulla earum verus eloquentiae Pe* 

 ricleae character et typus poni poterit. Difficile 

 est certi quid de eo affirmare , praesertim juveni , 

 qui oratorum veterum monumenta vixdum atti 

 git; vel sic tamen finem illius eloquentiae in do- 

 cendo non temere mihi constituere videor , viam* 

 que, quae ad eum finem duceiet , insignem pru- 

 dentiam civilem. 



Quum modo calculum meum adjecerim iis , qui ne- 

 gant quicquam praeter decreta a Peiicle relictum 

 fuisse , nolo tamen illud eo valere , quasi arbi- 

 trer ilium ea , quae dicturus esset , non domi eh- 

 borasse et scripto mandasse. Scio equidem fuisse ^ 

 qui fontes TUV ho?uv <r%&tuv ab eo reclusos dice- 

 rent : 



(0 Cic. Brut. 7. cf. n. Graft. 4. Plut. Per. passim. 



BOOT E 



