66 COM M. L I T. 



rent (i): sed incerta fama ,cedere debct diserto 

 Plutavchi testimonio. Hie scilicet refert (2), Pe- 

 riclem noluisse saepe, populo rogante, dicere , 

 quum non praepa'ratus esset ; et alibi (3) narrat , 

 Demosthenem illud ipsum in eo laudavisse et imi- 

 tatum fuisse, quod non de omni re ex improviso 

 diceret. Non obstat, quod constet (4) , eum fuis- 

 se cautum in dicendo, et antequam ordiretur, 

 Deos rogare solitum , ne quod verbum ipsi exci- 

 deret minus ad rem praesentem aptum. Ilia enim 

 erat veterutn Orator um consuetude , ut accurate 

 meditarentur , quae dicerent , plura vero adjicerent , 

 quae res ipsa postularet; raro illi orationes de 

 scripto recitabant (5) ; rarius temere in suggestum 

 advolabant. Ita denique aliquid fortasse veri sub- 

 est iis , quae ironice Socrates apud Platonem (6) 

 affirmat , Aspasiam instituisse bonos Oratores , 

 unumque longe principem Graecorum Periclem , 

 Xanthippi filium. 



CO Philostr. 1. 1. 



(2) Plut. de lib. educ. C. 9. . 12. 



(3) Id. in Demosth. 6. 



(4) Id. Per. 8. Reip. ger. Praec. p. 803. 



(5) Roman! certe Oratores non nisi ob rei raagnitudinem. 

 Cic. p. Plancio 30. p. Sextio 61. 



(o) In Menex. p. 235. E. cf. Plut. Per. 24. Diserte quo- 

 que Schol. ad Aristoph. Acharn. v. 526. illam Periclis ffoQ'n;- 

 KSU diS&txxfav Aoywv wTOpixuv appellat. 



CA- 



