L I T E R A R I A. 93 



sam Periclis deseruisse : quam quum suscepi, 

 ne contra tantae quidem auctoritatis accusatorem 

 segnius tuendam censeo. Invcnerunt jam olim Pe- 

 ricles ct reliqui viri principes facundum patronum, 

 Aristidem Rhetorcm (i), qui da til opcrft Platonis 

 sententiam impugnavit. Vcrum enimvero quum plc- 

 raque, quae liic cnmulavit, eo spcctant , ut appa- 

 reat fuisse Periclem liberum ab ipsis illis vitiis, 

 quae populus Athcniensis ab eo accepisse argui- 

 tur, non satis ille Platonis verba aut intellexisse 

 aut intelligere voluisse videtur. Equidem ante om- 

 nia inquirendum puto in causas reprehensionis a 

 Platone profectas. Sunt illae , ni fallor , duae 

 hae (a): una, quod Plato primarium civitatis fi- 

 nem quum poneret , minime in divitiis vel simili 

 quddam re , verum in virtutc augenda" ; qmmique 

 exigeret in viro politico, ut ipse omni virtutum 

 genere ornatus , civibus eandem impertiret perfec- 

 tioncm moralem : quod igitur intelligcret a Pe- 

 ricle et reliquis vehementer quidem auctum ,ur 

 bis splendorem et opes, amplificatas esse , parum 

 vero provisum civium moribtis emendandis. Al- 

 tera , quod videret , Pericle auctore Athenienses 

 unice oculos suos et labores mare versus di- 

 rexisse, mercaturam quotidie magis exercuisse et 



de- 



(0 Arist. Orat. Platon. fat} ruv rs-ffffctpuv. vid. imprimis 

 Vol.IU.CMi. P. 197-247. 



(a) Cf. Morgenstern, de Civ. Pint. Comm. III. e: de Cer, 

 DIatrib. in princ. plar. pol. possitn. 



TI3JU I .;A 



