L I T E R A R I A. 13 



vel patriae: turn nihil a Pericle postea factnm vi- 

 deo , quod ingenium minus populare indicet ; nam 

 quod ultimis XIV. annis saepius frena licentiae- 

 Athenensium injecerit , hoc non odio , sed pruden- 

 tiae tribuendum censeo. Porro pater ejus Xan- 

 thippus , Miltiadis adversarius et accusator , mul- 

 torum potius , quam nobilium fautor fuisse vide- 

 tur (i). Quod si non temere dictum sit, aliquid 

 saltern afFerret ad opinionem nostram stabiliendam. 

 Denique Plutarchus ipse non certain sententiam de 

 Periclis indole habuisse videtur (2). Erant mul- 

 ta , quibus ad illas partes traduceretur Pericles, 

 partim quo magis tutum se praestaret ab ostracismi 

 metu , partim quod videbat Cimonem , optimatium 

 partes secutum et cum eorum gratia , turn suis 

 opibus valentem: cui adversarium, quam secun- 

 dum esse malebat. Et vero brevi Periclem, qui 

 cum vivendi ratione, turn eloquentiae copia ex- 

 cellebat, populi gratia floruisse, vel hoc argumen- 

 to est, quod publice ille creatus est, qui cum 

 aliis Cimonem accusaret (3). Hie scilicet post mul- 

 ta praeclara facinora in capitis discrimen venit, 

 quasi pecunii corruptus opportunitatem vastandae 

 Macedoniae respuisset. 



Quum 



(0 Cf. Wachsmuth Hell. Alterth. T. I P. ir. p. 5:. 



(2) Vid. ad not. 5. Cl. van Assen ad elegantem suam libellum : 

 Pericles van Athene. 



(3) Plut Cim. 14. Id. Per. 10. 



