T H E L G I C A. 167 



ulcisci cupit, nee animum prodit implacabilem. 

 Sibi tantura postulat, quae aut hostilis populus 

 eripuit , aut , quamvis id justum esset , non concedc- 

 re voluit , tantum igitur ea quae suae civitatis civium- 

 que saluti necessaria sunt. Profecto non ea postu- 

 lat, quorum defectus hostibus ipsis interitiini af- 

 ferat aut paret. In gentium devictarum milites 

 civesque, quos victor tenet captivos, se praestat 

 mitem ac misericordem ; eos tractat , prouti ipse 

 in captivitate ab iis vellet tractari; profecto eos 

 non in servitutem abducit. Verum , bello finito , non 

 tantum in devictos sese officiis multis sentit ob- 

 strictum ; sed etiam in milites illos , qui eum ab 

 hostibus defenderunt ac reportarunt victor iam. Et 

 milites , sive incolumes sive vtilnerati aut detruncatt , 

 et militum, maxime eorum, qui in proeliis obie- 

 runt, familiae superstites, viduae ac infantes, 

 sunt omnes Christiano curae cordique. Dignos 

 praemiis ornat et veneratur, egenos alit et susten* 

 tat. Verum enimvero Deo persolvit gratias, quas 

 debet, Ejusque beneficia suis enarrat posteris (i). 

 Christiani hodie non tantum human! us de pace 

 facienda sentiunt, sed etiam humanius earn ineunt. 

 Sic victores et victi ad certum locum conveniunt (a). 

 Turn agitur de iis, quae sibi invicem concedenda 



et 



(0 Cff. Carve, Abh. p. 154. ct Reinharcl, Mor. III. 

 S 276. p. 53. S 88. p. 96. . 189. p. 99. . 302. 

 (a) Schmeltzing, 1. 1. III. p. 341346. 



