THEOLOGICA. 25 



Nonnunquam , sub specie justi , princeps , quo ma- 

 jora a suo populo avertat damna , alii bell urn in- 

 fert. Etiamsi hanc agcndi rationcm in viro priva- 

 te statim improbaveris , tamen , ubi totius populi 

 causa agittir, facile excusationi locus dabitur, si 

 idem foedera frangat, vicinive populi potentiam 

 imminuat; nam ilia foedera sub priore Principe 

 sanciri potuerunt ; jam vero aliter agere populi ju- 

 bent commoda. 



Denique , ne plura afferamus , cives persaepe 

 inviti arma gerere coguntur; Principe enim , sive 

 justis causis ducto, sive ira aut dolore abrep- 

 to, bellum gerere opus esse pittance, cives, can- 

 sarum , ob quas bellum gestnri sint , inscii , nee eas 

 rite perspicientes (quod fie saepissime) , nisi con- 

 tra omne fas agere velint , ad arma vocati eadem 

 accingent. Itidem , si Princeps , totum populum re- 

 ferens , ab alio Principe laesus , vel quacunque de 

 causa, dedecore affectus sit. 



Omnes has', quas posuimus , causas , etiamsi ad 

 justi et acqui leges exactae , confestim dairnandae sint, 

 tamen in hac generis human! depravatione et po- 

 pulori:' i conditione , incidere solere, ratio et his- 

 torla decent. 



Quae omnia quum reputarous ct negare adeo 

 non possumus, populis, quibus de suis juri- 

 bus judicare licitum esse nemo negaverit, ar- 

 ma wepe necessaria esse ; exspectamus sum mo ju- 

 re ct merito , qui Ethices doctrinam praescribere 



ve- 



