THEOLOGICA. 57 



exponat , eundem ad interitum mere sinat , quce- 

 quc suis ct olim futurac posteritati debet , aliis 

 violcntis tradat ! i 



Quibus de causis , quicunque principi Christiano 

 bellandi veniam non concedat , nee civitatum gravis- 

 simum consilium , nee Christiani principis officiorum 

 indolem perspicere , sed Dei consiliafallere , civitati- 

 bus male consulere , atque adeo religroni Chrisiia- 

 nae sese ex adverse opponere , ex disputatis (cum 

 liac , turn superiore paragrapho) luce clarius apparet. 



Cuivis civi Christiano bellum gerere licet. 



At vero sit ita, principi Christiano bellum gere- 

 re licitum esse , quum hie eo consilio constitutus 

 sit, ut civiura jura vindicet eorumque saluti con- 

 sulat ; nonne alia res esse videtur , nobis disquiren- 

 tibus, an cuivis civi Christiano idem liceat? Suffe- 

 cerit dixisse , si principi Christiano concedas bel- 

 lum gerere , sponte sequitur , cum solus hoc age- 

 re nequeat , ipsi reliquorum civium auxilio opus esse. 

 Sed, quo accuratius res agatur, potius ex ofli- 

 ciorum, quae civi Christiano incumbunt, indole, 

 sedulo inquiramus , num et huic bellandi venia con- 

 cedat. Ex*iis , quae jam disputavimus , quisque in- 

 telligit , quaestionem hand adeo esse difficilcm. Nam , 

 quum Ethices Christianae doctrina sectatores doceat , 

 sub quacunque imperii forma magistratuum dicto 

 obediendum esse, (i Petr. II. 13. Rom. XIII. 5. 7. 



Tit. 



