T H E O L O G I C A. 59 



deat , rarissime principi obstare licere , quia , licet 

 non cuivis in oculos incurrant , principi cau- 

 sae esse possint, quae cuivis declarari nequeant, 

 sed ob quas alii populo bcllum inferrc justum et 

 aequum censeat (i). 



Quivis Christianus non tantum arrna accinget , 

 quia princeps jubet (valeat hoc de populis , se 

 principis servos considerantibus) , raulto melioribus 

 principiis ductus bellum geret: secum quippe re- 

 putabit , Deutn non posse non velle , ut homines 

 sint beati et vitam degant quara suavissimam ; ci- 

 vitate vero ab hostibus pessumdata , cum omnium 

 civium , turn sui suorumque , quibus nihil habet 

 carius , simul destrui salutem , libertate sublata 

 vidque, qud sibi, suis , omnibus civibus usui et 

 saluti esse possit , interclusjl. Hoc ut Dei vo* 

 luntati contrarium esse videt, ita Jesum intuens 

 ejusque mandata attendens, alto sibi animo infiget, 

 si Christiani nomine dignus esse cupiat , oportere 

 maxime amore duci , eoque ductum , quae civium 

 saluti inserviant, meditari, circumspicere, alios ad 

 illam incitare, suo quoque damno in ed efficiendd 

 aliis exemplo praeire. Hue universe redit civis 

 Christiani officiorum indoles; hoc animo erga ci- 

 vitatem esse debet , ut patet ex iis , quae supra 

 de civitatis consilio disputavimus. 



Si 



(0 Cfrr. K. G. Bretschneider, opuscule supra citato, 

 1. 1. Moshcim, Ckritt. Ztdcl., Tom. VII. p. 272. 



