PR^BFATIO. 



IN perscrutanda rcmotissima antiquitate, nihil profecto est turn utilius, turn 

 suavius , quam cxpositio placitorum , quae princeps quisquc philosophus orbis 

 antiqui fovet. Quod ne Icvi quidem probatione indigere censeo. Ea enim est 

 singularis anatis nostne felicitas , ut unicuique innotucrint principes , quibus 

 singuli philosophi sese addixerunt, familiae, adeo ut haud raro recentiores ab 

 antiquis mutual! fuerint , et sua fecerint , quae hi copiose disputaverant. Inter 

 ilios vero sapientes , qui longo ab hinc temporis intervallo floruerunt, primum 

 facile locum occupant Plato et Aristoteles (i). 



Plato , quo , tcste Cicerone , nemo fuit in scribendo prasstantior , intelli- 

 gendi non solum , sed etiam dicendi gravissimus auctor et magister (2). 

 Aristotele vero quis vel nervosior, (3) vel doctior, quis acutior, quis in rebus 

 vel inveniendis, vel judicandis acrior? (4) Horum igitur philosophorum pla- 

 cita turn , propter rerum gravitatem , dignissima sunt quae exponantur , turn , 

 propter utriusque divinam dicendi copiam et ubertatem , jucundissima. 



Quae cum ita sint , haud immerilo ab illustrissima facilitate philosophise 

 theoreticce et liter arum humaniorum in academia Leodiensi, ad certamen 

 literarium propositam fuisse censeo quoestionem: Instituatur comparat io pla- 



fi) Cicero de rcpuLl. II. cap. II. 



(2) Idem. Orator cap. 3. 



(3) Idem. Brutus. 3i. 

 ({) Idem. Orator, 5i. 



