I 



4 PRJEFATIO. 



citorum Platonis et Aristotelis de rations et principiis artis poeticas , 

 quippe quas tnultis cliversisque dotibus sese commendans , mirum iu modum 

 Platonis et Aristotelis studium in juvenum animis excitabit. Etenim simulac 

 haecce quaestio mihi innotuit , decrevi virium mearutn periculura facere , com- 

 mentatione de hoc argumento conscribenda 5 quippe tali ferebar divini Platonis 

 amore , ut nemo magis. Accedebat alterum animi momentum , nimirum spes 

 fore ut mea qualiacunque conamina Clarissimis judicibus non prorsus displi- 

 cerent 5 namque illud quidem verissimum est , quod dixit Cicero. Honos alit 

 artes, omnesque iucenduntur ad studia gloria, jacentque ea semper quae 

 apud quemque contemnuntur. 



Non equidem diffiteor difficultates , quibus argumentum est impeditum ab 

 elaboranda quaeslione me saepissime abhorruisse 5 sed quaestionis elegantia et 

 gravitas , nee ' non cogitatio magnae utilitatis quam inde percipere possem , 

 identidem auimum labantem erexit, sublevavit ac sustinuit. Propter diversam 

 qua venit vox ratio significationem , diu dubius haesi in sensu , quo in pro- 

 posita quaestione, sit accipienda. Videtur autem (ni fallor) ratio , hie loci, 

 esse idem ac si quaereretur de poeseos essentia , aut de eo , quod proprie 

 poeseos fons , sit habendum. Quamquam quaestio nihil nisi comparationem 

 requirit , saepe tamen brevem huic adjuuxi explicalionem , hie illic etiam di- 

 judicationem. 



Quod ad scripta de Platone et Aristotele atlinet , quae plurima sunt : haec 

 parcius consulere jussit metus , ne eorum lectio prasjudicati quid mihi adferret } 

 quare, nullo fere adhibito scriptore ad argumentum tractandum accessi. Ex 

 optimis autem , quae mihi videbantur , auctoribus exempla collegi quae sententiis 

 meis pondus auctoritatemque (juvenile enim opus hac indigere mihi est 

 persuasum ) addere possint. 



Tandem absolvi quod mihi proppsueram opus, cujus fructus vestro jam 

 judicio VV. Cl. trado. Credo equidem et periliores, et magis exercitatos mecum 

 in arenam esse descensuros , sed cum laudis , diligentiaeque pra3mium sperare 

 non possim , optare certe licet , eoque magis , quod confido , vestram be- 

 nevolenliam meae juvenili imperitias humaniter veniam esse daturam. 



