AD Q;EST. PHILOS. THEOR. ET LITER. HUMAN. 1 5 



Qui vero supcrest unus liber , valde mulilatus ad nos pcrvenit et hinc certe 

 maxima pars dinicultatum , qua? cxplicationcm et perfectionern critices impe- 

 cliunt , semperque forsitan impedicnt, orlum duxit. Non quidem auderctn 

 propterea Aristoteli librum dencgare, uti lecere Franciscus Patricius et 

 Joachimus Kammcrerus : Aristolclicum esse opus lingua , scriptio , et tcstimonium 

 commune aijtiquissimorum Stagiritaz interpretum probanl, qui nunquam de 

 luijus libri aiithentia dubitarunt. Praeterea in rhctoricis miltit auclor lectores 

 ad nonnullos locos pocticae , qui etiam in libro qui ad nos pervenil inveniuntur. 



Jure polius slatui posse , credo , fragmentum antiqui libri do poetica Aris- 

 totelis nobis relictum , ea forma et statu . quo Aristoteles id scriptum reliquit 7 

 non mansisse. 



In nullo alio libro tam perversum ordinem et tantam idearum dissolulionem 

 invenics , in nullo tot biatus et tantam copiam transitionum insiticiarum ab 

 una ad alteram materiem. Ne quis autem dicat, nonnulla capita et loca seclibus 

 pristinis mota fuisse , atque hinc inde necessario turbationem ortam esse, quae 

 tollerettir , si antiquus reslitucretur ordo. Quomodo librorum descriptores tantam 

 sibi arrogassent transposilionem , et quare boc fecissent? Mutata enim ordinatio 

 et positio singulorum capitum locorumque poeticae, non multum intelligentice 

 prodest, uli Daniel Heinsius aliique sunt experti 5 verum majores atque nova; 

 oriuutur diliicultates, loco caruni , quoe sublatac erant. In statu primario igitur, 

 quo poetica, uti nunc est, posteris tradebatur, fundamenlum colluvionis qua> 

 reudum est , quae ex singulis elucet partibus , quod tamen Aristoteli minime 

 impulandum. 



Porro, scribendi modus in poetica adeb brevis et contortus est, ut inde 

 Aristotelem vix dignoscas. Conciuna et sublilis pressio , docta quadam caligine 

 obducla , non quidens pulchritudo videtur , sed tamen Aristotclico stylo 

 maximc propria , at poeticaa lextus aenigma fere est perpetuum } exiguus ad- 

 modum illorum vcrsuum est numerus , quorum scnsum atque nexum aliquis, 

 etsi litcras graecas satis edoctus, primo obtutu capict. Ilasc stylf obscuritas non 

 tam iu singulis latet verbis , seel in co inprimis est posita quod ita cumulala 

 est rerum frcqucntia , ut numero vcrborum respondeat fere numerus senten- 

 tiarum. 



Pra?tcrca non vcrosimile est, Aristotelem non plura de poeseos ratione 



