AD QUJEST. PHILOS. THEOR. ET LITER. HUMAN. 17 



Bjf> AfHtriltir t>iffvfrt rit ft 



rr< 



Cajlerae accusationes sive nimis absurdas , sive 11011 tauti sunt moment! . quae 

 diutius DOS morentur. 



Conclusio ex supra dictis. 



Ex dictis satis mihi patere videtur , meum consilium Platonem ab us 

 vindicandi accusationibus , quae in ipsum conjectae fuerunt ab illis , qui eum 

 aut non legerint, aut saltern non iulellexerint. Deinde ejus cfl'ata meliori, 

 quam hue usque, luce collocata quantum fieri potest, cum Aristotelicis pras- 

 ceptis comparabo } quae , quam difficilis sit , comparalio , ex eo patet , quod 

 Plato hominum summam destinationem definiebat, perfectionem esse mo- 

 ralem. Quum vero ideam civitatis hurnaiuu delineavisset , huic definitioni con- 

 venientem , ad vim bonarum artium , poeseos nempe , in mores et cogitandi 

 rationem populi Atheniensis respicere dcbuit, nee potuit evitare problema , 

 quatenus poesis et artcs illae affines , in suara civitatera admittere liceret ; quod 

 problema ut probaret , primo respondere debuit quaestioni , qua in re 

 natura pulchrarum artium consisteret, quid sibi vellent et quatenus earum 

 propositum cum moralitate posset conjungi ? Nonnulla modo specimina do 

 pulchri ratione dedit Plato , memorabilia tamen , quas subscrviebant omnibus 

 insequentibus Gracorum theoriis. Haec theorise criticae semina de poesi , qua? 

 hie illic in scriptis disperserat Plato, cura Aristotelis , crescebant ad ma- 

 turiorem fructum. Hujus viri ingenium , quod non solum omnia fere tune 

 cognita amplectebatur, verum eliam eorum fines quaquaversum extendere cona- 

 batur^ in pulchri studio ctiam multo cum fructu est versatum. Aristoteles se 

 applicuit operibus poelicis anterioris et sui temporis , inprimis speciminibus 

 epicae et dramaticae Musae , eo autem consilio ea legit , ut ab ipsis auctoribus 

 disceret artem , et hanc ad regulas et fundamenta reduceret. Melius hoc illi ? 

 V. 3 



