AD QUJEST. PHIL. THEOR. ET LITER. HUMAN. 4 1 



cipua saltern a Platone et Aristotele ratione poeseos tradita , quantum inspira- 

 tion c poetica absolvuntur, pertractasse credo: quum tamen Aristoteles plura 

 tradit de caussis poeseos , quae imitations contincntur , haec prius tractanda 

 videntur , quam de diclis inslituam comparationem , praesertim , alioquin multa 

 iterum dicenda forent. 



PARS II. 



DE RATIONE POESEOS, QUATENUS CONSTAT IM1TATIONE. 



SECTIO I. 



QUID RELIQUERIT PtATO , UNDE PROBARI POSSIT BUM IMITATIONEM RATIONEM 



POESEOS HABUISSE. 



Plato primus omnium scripsit de imitatione piurimis in locis } ut et fre- 

 quenter iu libro III et X reipublica?. 



In tertio de republica libro igitur . ubi multa eaque explicita et dilucida de 



> Der werklykheid , tot waar gc in rciner lucht verheven , 



T Gelouterd ideaal u voor den gecst z ziet zweven; 



Tot waar de vindiiig u haar ichatten spreidt ten toon! 

 i> Daai is het schoone waar , daar is bet ware schoon ! 



Et pulchrius dcinde indicatur, torn. Ill, pag. 2. Met pichlerlesk vesnufl : 

 Alleen bestemd , om na te vortcben , 

 i' Ziet hij ii.ituur : maar in haar tchorsen , 

 En door een dikkc middenstof. 



> Nooit icbiep zy door baar grootsch vermogen : 



* Voor zijne al te ongevoelige oogen , 



, Een enklen lichtitraal, die hem trof 

 Maar mild voor hare lierelingen ; 

 Die zy bestraalt uti hooger kringen 



> Geet ze uit haar voile yoorraadschuur , 

 n Haar hooger aanzyu optemerkcn , 



In d'eindlooz' onirang barer werken , 

 . Aan die bczield is met baar vuur. 



V. 6 



