AD QUST. PH1LOS. THEOH. ET LITER. HUMAN. 67 



(l.niili studii pravis , quae aetale sua a poctis spersae erant , opinionibus Elhicis 

 cl theologicis oplime tncruisse. Ex altcra autcm parte non immerito sic judi- 

 oabimus , male ab co pocsia unice referri ad virlutem juvandam , ad honcstos 

 generososquc scnsus . proxlmos excitandos 5 nimis quoque eum , nc quid de- 

 triment! mores caperent, anxium et sollicilum fuisse , animorumque corrumpen- 

 dorum pericnlum in nonnullis rebus timuissc, ubi timori non locus crat: ut si 

 omncm inhonestorum morum imitalionc ita sentire debebat ncc in honestatem 

 persona; dcscriptione aut imitatione expresses , cum descriptionis out imita- 

 tionis in honcstate mala conf'undens. Nam nonne vel pravissimorum morum 

 pictura reclc facta et in suo luminc collocata moribus spectantium fingcndis 

 esse potest frucluosissima. Postremo ne illud quidem infitias ibimus, Platonem 

 iniquius a sola fere suavitate poesin laudare, neglecta multiplice ejus utilitate, 

 praesertim ilia , quod singular! modo quodam animi noslri vires , imaginandi 

 facultatem et sensus exercet, acuit, absolvit. Quae vires sane nulla alia via 

 exerceri, acut, absolvi possunt (i). 



Habetis jam summam fere rationura , quibus Plato in Politia insignem 

 poeseos partem impugnavit, indicatis simul , unde ejus decreta profecta vi- 

 deantur, caussis. 



Praeter haec in republica praecepla invenimus locum in Phccdone, 61 B, ubi 

 Socrates dicit $ poetam oportere fabulas constituere. 'EmVr In T a-omVv tin, ii*i f 

 i>*i , x-tiiif ftutivt , AA' in xiytvt. Cum vero iiullo modo haec verba 



tudct, ut vcritas a sc commcnclanda , prac vulgnribus , qui eo ipso tcmpore regnant, com- 

 tncntis mira diversitate cmincat. Quo fit, ut majoris atqne austcritalis cujusdam spccicm apud 

 xquales sues cffugcrc, ille vix possit. Qu;ile nos Platonl dc pocscos indole disscrcnti accidisse , 

 raonctnus fati , quod Kantio , in doctrlna sua moral] tradcnda accidisc obscrvat \ir elegans 

 uon magis , quam acutus , iii yenusta commcntationc , Uber jtnmuth und ffiirde i jg3 , 

 p. 69-71. 



(i) Vcrbo saltern hie allcgassc juvabit, qua dc poctis a Platone constitute sont, incon- 

 vcnicntcr de cantus musicesque ratione praicipi. Harmonia cnim (*pfttnta Gracci vocabant , 

 qua; hodie appcllatur melodia) ct rhythmus orationi rcspondcre dcbct. Quocirca modi queruli 

 et mollcs ac remiss! absint: mancant iis, qui animi fortitudincra ct paticnliam exprimant 

 atque adjuvent in ad versa fortuna, in sccunda autcm tcmpcrantiam ac modcrationem , vid. 

 Pol. HI, 3g8 C-4oo C. 



