AD QU.EST. PHILOS. THEOR. ET LITER. HUMAN. 8 1 



COMPARATIO. 



Expositis iis quae utrique et Platoni el Aristoteli, quod ad principia artis 

 poeticae placuerunt, instituenda foret comparatio inter utriusque philosophi 

 pl.uiia; sed valde dubito an ea comparatione indigeant, quum ubique adjcci 

 in scriptionc mea , rationes quibus illi haec statuentes ducti fuerint ; et quoniam 

 nihil iis videlur commune , nisi quod eandem traclaverint materiem diverse 

 prorsus modo. Quae enim Plato de iis efiatus est , legimus in republica , neque 

 ilia protulit quasi de iudustria de arle poetica ejusque principiis agens , sed ut 

 philosophus suaj singular! civitali leges ferens , quibus cives sui ab summum 

 perfectionis fastigium evebere conabatur. Summa autem perfectio adesse ne- 

 quit , quamdiu bomines afiectionibus perniciosissimis , corporis satellitibus (uti 

 eas vocat Tullius) , agitantur } utpote quas semper in rationalem hominum 

 partem vim suam et imperium exercent $ quod ipse noster in Phcedone 1'usius 

 exposuit. Quum homo , cui natura cum brutis est communis , ab omni cu- 

 piditate immunis esse nequeat , necessario sequitur eum illud perfectionis fasti- 

 gium attingere non posse. Cum Cicerone igilur de Platonis republica ita 

 judico : Princeps ille , quo nemo in scribendo praeslaniior fuit , aream sibi 

 sumsit , in qua civitatem exstrueret arbitralu suo } praeclaram illam quidem 

 fortasse , sed a vita hominum abhorrentem et a moribus. Ne tamen virum 

 ita accusando , in temeritatis crimen incidisse videar , age pauca ad nostrum 

 doclrinam slabiliendam adjiciamus. 



Platonem civium salulis amorem captum ex civitate sua arcuisse irnitationem , 

 supra jam ostendiraus. Opinabatur enim hanc nimis esse nocituram . raalis . 

 quibus homines polluerenter , proponendis exemplis , malisque , quae aliquando 

 bona induta specie , hominum animis ofierrenlur , factis $ poetae enim Pla- 

 tonis actate soli fere eraut , quibus ad educandos erudiendosque liberos ma- 

 gistris utebantur parentes. A poetarum latere nunquam recedebant pueri , et 

 ab iis quid bonum quid mile esset, accipiebant. At vero ? sic ratiocinatur 

 Plato , ab iisdem poetis , quorum ab ore pendebant pueri , mala etiam pra- 



