AD QC^ST. PHILOSOPH. HIST. 7 



luptatem eflicit pleniorem. Itaque non ob ea solum incommoda . quae cveniunt 

 improbis, fugiendam improbitatcm putamus} sccl inulio etiam magis quod, cujus 

 in .iniiiio versatur, nunquam sinit cum respirare, nunquatn requiescere (i). 



Nihil vitam traDquillam , bcatam asque turbat ac iguoranlia naturae. In primis 

 igitur philosopho indaganda cst quaestio de sua ipsius et de rerum se circum- 

 dantium origine , existentia et fine ; de qua quaestione tractal philosophia natu- 

 ralis sive physica. Homo non omnino sui juris est . sed rebus externis aliquantum 

 obuoxius 5 ejus beatitudo in ipso fundamentum habeat necesse est , et ab eo 

 ipso progrediatur } sed res externae, earumque usus infmitum ad earn conferunt: 

 homo enim est universi pars et qua talis ex universe rerum pendet. Qui igitur 

 possit et libere vitaG fmem sibi proponere et rebus externis ita uti , ut non solum 

 ei non impedimento , sed et adjumento sint et eum promoveant , nisi naturam 

 suam , suum in universo locum , entium externorum valorem et veritatem 

 cognoscat. Iniinii.i: homiuum sunt et de se et de universo superstitiones : qui 

 possunt esse beati , quorum tranquillitas continuo terrelur } credunt Deos esse 

 omnipotentes, mundum aedificasse , singulorum hominum curam habere, se eorum 

 voluntati , arbitrio obnoxios esse ; animam suam nunquam interituram ; et ila 

 aut exspectatione compensationis post hanc vilam multas praetermittunl volup- 

 tates aut poenae metu cxcruciantur (2). 



Denique morati etiam melius erimus cum dedicerimus , quae natura desideret. 



Simulac homo intelleclu utitur mundum extra se , Deos supra se agnoscit , 

 de eorum origine quaerit. 



Cum nihil ex nihilo fieri possit, necesse est materiam quandam esse primam, 

 e qua omnia orta sint: haec materia sunt atomi, id est corpora simplicia nee 

 sensui obnoxia , infmita numero (3) 5 quae in spatio vacuo , altero universi prin- 

 cipio (4) , sese moventes cum pondere et gravitate directo seorsum ferantur 

 paullulum declinant , fortuito , incerto tempore , incertisque locis. Ita conglc 

 merantur , infinite variis modi's sese jungunt , elementa , corpora omnia densiora 



(i) Diog. L. X, i44, i5i, i5a, i53. 



(a) Diog. L. X. 81. seq. \fo Plutarch, non pos. suavit. secund. Epicur. no sqq. 



(3) Scxt. Empir. Hjp. Pyrrh. 3 , 3a. Diog. L. X 3844- Cic. Acad. a , 3a 



(4) Diog. L. X. 4<>- Lucrct i , 33o 4oo. 



