AD QU.KST. PH1LOSOPI1. HIST. 9 



Quid de hisce doctrinis , omuino oppositis , staiuendum (i) ? Anne ilia de 

 Domini quasi corpora , quasi sanguine , inter duos mundos , melu ruinarum 

 habitatione , nullo membrorum usu , Epicure viro doclo , sapienti , omnium 

 consensu ct ipsa philosophia a superstitionis accusalione vindicate , serio ad- 

 scribi potest i' Nonne doctrinae doctor et asseclae non solum pbilosophis , sed 

 ipso Athcniensium populo ludibrio fuisset ? 



Omnes fere Graecorum pliilosophi placitis quibusdam , in vulgiis sparsis invi- 

 diam detentabant . eaque proetegcbant . alia autem sublimiora in discipulorum 

 arcano ccetu vulgabant, ne in religionis oftensionem incurrerent. 



Ita etiam de altera , quara Epicuri dicunt , doctrina judicandum videtur. Epicu- 

 rus, vir lenis, voluptuarius , non is erat, qui populares opiniones , religionem, cujus 

 an tis tiles aclinic praepotentes erant , in frontem oflenderet, qui veritatis martyr 

 evaderet , Socratis ad exemplar. Ipsi sat erat veriora discipulis tradere , palam 

 religionem popularem vel saltern politicam praeferre. 



Ipsis placitis , quibus Epicurus reipublicac satisfecisse videtur , religioni lepide 

 irrisit et monstravil quam absona et ridicula sit . si consequent! ratione earn 

 quis deducere vellet. Quod neque antiquiores latuit. Verius est igitur , ait 

 Cicero (2) , nimirum illud , quod f'amiliaris omnium nostrum Posidonius 

 disseruit in libro quinto de natura Deorum nullos esse Deos Epicure videri ; 

 quaeque is de Diis immortalibus dixerit . invidia delestandac gratia dixisse : 

 neque enim tarn desipiens fuisset , ut homunculis similcm Deum fingerel 

 lineameantis dunlaxat extremis . non habitu solido , membris hominis prac 

 ditum omnibus , usu membrorum nc minimo quidem : exilem qucndam atque 

 perlucidum , nihil cuiquam tribuentem , nihil gratificantem omnino nihil cu- 

 rantem , nihil agentem. Et alio loco (3). Deos enim ipsos jocamli 

 causa induxit Epicurus perlucidos et perflabilcs et babitanles , tauquam inter 

 v duos lucos , sic inter duos mundos, propler melum ruinarum, eosque habere 

 pulat eadem membra quae nos , nee usum 'ullimi habere membrorum. Ergo 

 is circuitione quadem deos tollens , recte non dubitat divinationem tollere*. 



(i) Cfr. Gc. Nat. Deor. i , 3o, 44. 3, i. Lucret. V. 5o-55. Scnec. dc bcnif. 4, 19. 

 (a) Nat. Deor. i , ai. 

 (3) Divin. II. 17. 



VI. a 





