

PARS PRIOR. 



CICEROMANI PRjECEPTI INTERPRETATIO ACCURATIOR. 



Cum Giceronis praeccptum nonnisi Stoicorum lex et maxime Chrysippi eiTatum 

 esse videatur , mirabitur nemo si paulum in exponenda Sloicorum doctrina 

 morer. Hi vero reliquorum pliilosophorum veterum instar (i) de fine bonorum 

 (nAr, ir % Tt o>fr ) niaxiinc disputarc solebant. 



Sed hie igitur finis quid est et qualis? definiunt stoici : oJ ti * irfTrtri 

 *i)K(>T , w'r Si *yrTiT< vfint in*.* (Slob. Eclog. ethic. )} cujus causa onmia 

 ofiicia aut recte facia fiunt, ipse autem nullius causa adimpletur sive etiam : 



i'p o *-rr r it r* /3i ir(*TTtftti* tutttiKtiTvs , tciq>i(*i Aap/lxHi , dun fiir oui'it : ad quem 



omnia recte convenienterque facta referuntur, ipse ad mi Hum , sive ut versione 

 Tulliana utar, qui talis est , ut ad cum omnia referri oporteat , ipse autem nus- 

 quam ( 1. I. de fin. ) 



Observes autem cum Justo Lipsio , quem hie ducem sequi optimum factu 

 puto , vocem T* *JT , paulumque in ea morari juvet. Oflicium definiunt- 

 quod ratioue factum sit , itemque actionem naturalibus constitutionibus con- 

 venientem ^ vocabulo igitur *i)*or significant finem suum ultimum esse : 

 convenienter vivere rationabili nalurze. Ad summum jam decretum : TIA 

 ( Epictetus Tttfttyutt! dicit ) rii Quo-it fyi ; finem esse con- 



(i) Opera | irr i im 1 1 est in Justi Lipsii manud. ad stoic, phil. 1. a. diss. i3. vidcrc quani 

 iniiD conscnsu antiqui philosopbi inde a Platone in dlsquisitione et cognitione finis sive ul- 

 timi bonorum summam turn sutlimioris doctrinae moruni turn vitaespemcollocarint, p. 95-96. 



VII. a 



