22 P.-J. LEMOINE RESPONSIO 



hie si sibi ipse consentiat, et non iuterdum naturae bonitate vincatur, fit ut 



neque amicitiam colore possit, nee justitiam, nee liberalitatem 5 fortis vero , 



dolorem summum malutn judicans; aut temperans, voluptatem summum bonum 



statuens, esse certe nullo modo potest has disciplines igitur, si sibi con- 



sentaneas esse velint , de officio nihil queant dicere} neque ulla officii prascepta 



firma , stabilia , conjuncta naturae tradi possunt , nisi am ab iis , qui solam , 



aut ab iis qui maxime honestatem propter se dicant expetendam . (De off. 1. i 



cap. II. ) Cum his ( Cyrenaicis atque Anniceriis Epicureisque ) veils ^ equisque , 



( ut dicitur ) si honestatem tueri ac retinere sententia est , decertandum est 



nam si non modo utilitas , sed vita omnis beata , corporis firma constitutione 



ejusque constitutionis spe explorata, ut a Metrodoro scriptum est, continelur : 



certe haec utilitas, et quidem summa (sic enim censent) cum honestate pu 



gnabit. Nam ubi primum prudentiae locus dabitur? An, ut conquirat undique 



suavitates ? Quam miser virtutis famulatus servientis voluptati ? Quod autem 



munus prudentiae r" an legere intelligenter voluptates ? Fac nihil isto esse jucun- 



dius } quid cogitari potest turpius ? Jam , qui dolorum summum malum dicat , 



apud eum quern habet locum fortitudo , quae est dolorum , laborumque con 



templio? Quamvis enim multis in locis dicat Epicurus, sicut hie dicit, satis 



fbrtiter de dolore , tamen non id spectandum est , quid dicat , sed quid con- 



sentaneum sit ei dicere , qui bona voluptate terminaverit , mala dolore , ut si 



ilium audiam de continentia , et temperantia , dicit ille quidem multa multis 



locis, sed aqua hceret , ut aiunt. Nam qui potest temperantiam laudare is, qui 



ponit summum bonum in voluptate !' Est enim temperantia libidinum inimica } 



libidines autem consectatrices voluptatis justitia vacillat, vel jacet, potius 



omnesque eae virtutes, quao in communitate cernuntur, et in societate generis 



humani. Neque enim bonitas , nee liberalitas , nee comitas esse potest , nori 



plus quam amicitia , si haec iion per se expetautur , sed ad voluptatem utili- 



tatemve. referantur Omnem voluptatem dicimus honestati esse contrariam. 



Quo magis reprehendendos eos judico , qui se dirempturos controversiam pu- 



taveruut, si cum honestate voluptatem , tanquam cum homine pecudem co- 



pulavissent. Non recipit istam conjunctionem honestas , aspernatur, repellit. 



Nee vero finis bonorum et malorum qui simplex esse debet , ex dissimilibus 



rebus misceri, et temperari potest. (Ibid. 1. 3 cap. 33). 



