3o P.-J. LEMO1NE RESPONSIO 



plures sententias accipi potest , Cicero sympathiam appellabat naturae cogna- 

 tionem quamdam , qua homines inter se tenentur 5 Plinius earn rerum con- 

 cordiam definit ; apud Gallos autem admodum ambigua vox est. Juxta vim 

 nominis autem sympathia in eo posita est , ut eadem cum aliis patiamur } 

 inde puram animi afFectionem denotat. Quern sensum si sumas, nequaquam admitti 

 poterit, facile enim nos in turpissimos errores rapiet. Sympathia igitur rationis 

 moderamine ut regatur necesse est. Non omnes aequabili ratione atque iisdem rebus 

 afficimur , diversa igitur officia nostra , diversa virtus. 



Si velis sympathiam esse consensum in judicio , nondum scientiae satisfieri 

 poterit , namque uno et eodem principio regi nos oportet , quod utrum sit 

 justum quaeritur. Saepe porro improbis assentiunt, bonis dissentiunt, nee semel 

 in vita contra aliorum sententiam et quidem ex officio agendum est ; fluxis 

 denique affectionibus , pro vario loco ac tempore variis nihil cum lege com- 

 mune esse potest. 



Jam vero sermonoster ad sensum communem delabitur, quern Reid^ Beattie^ 

 Oswald , necnon Dugald-Stewart , praeclara ilia schola? Scoticae decora , summis 

 ingenii viribus illustrare ac pro supremo officii fonte proponere conati sunt. Sed in 

 quo consistat sensus ille, satis non constat. An est judicium quoddam rectum et 

 sanum , omnibus commune, ut vulgo intelligunt ? Sed judicii hujus principium 

 sit necesse est} quo igitur principio regitur illud judicium ? Ubinam princi- 

 pium positum est? An in ipso illo sensu? Jam sensus communis est ratio nostra, 

 mens nostra semetipsam pure intelligens 5 sed si ita est , cur rem disertius non 

 explanasfSin autem vulgarem loquendi usum sequamur , sensus communis ho- 

 nestatis fons non est, sed ejus legem ab alliore facultate repetere debet. 



Non pauciora vero vitia cadunt in clar. Geulinx^ Philareti et Thomasii rationes. 

 Amor enim , quern voluut , ut omnis animi affectio , instabilis est , diversa ac 

 inaequali ratione animos hominum movet , imperare omnino nequit , proin- 

 deque obligationem moralem conslituere nescit. Quaeritur porro qualis amor 

 erga Deum esse debeat ? In quo consistat amor rationi conveniens ? 



Si oculos jam ad stimulos morales convertamus , magis manca adhuc agendi 

 principia nobis occurrent; hi cnecos, non instabiles tantum ac fragiles propo- 

 nunt duces. 



Si singuli stimuli diversos nobis proponunt fines , si unus alterum obtundere 



