quantur , et pauciores etiam , qui illam imitari queant. Sed minime 

 inde mihi videtur secjui , Latini sermonis usum ideo in Academiis 

 deserendum esse , jquod multum ab antiquoruni elegantia oratio 

 nostra distet. Nos praecepta Latini sermonis non damus : nos illius 

 proprietates et veneres non tradimus : hsec prwincia sigillatim Pro- 

 fessori Linguae Laliriae man'data est. Nos illo tantum utimur tamquam 

 instrumento , quo doctrinarum nostrarum praecepta cum juventutc , 

 illorum discendorum cupida , communicemus. Nobis igitur , utpote 

 magis ad res quam ad singula verba spectantibus , jam sufficiat, ita 

 perspicue et ad juvenum captum accommodate loqui posse, ut ab 

 ipsis modo intelligamur. Habent praeterea singulee artes et doctrinae 

 tot sibi propria vocabula , quae irustra in scriptis Veterum quaesi- 

 veris , attamen quee jus Latii , ut ita dicam , accepisse quodammodo 

 dici possunt. 



Quinetiam , etsi nobis sermo aut Gallicus , aut vernaculus magis , 

 quam Latinus , familiaris est , tamen multis de causis utile nobis 

 erit , Latinum sermonem in scholis nostris retinere. Nonne nobi- 

 lissima ilia lingua jam nimis diu neglecta est ? Profecto sane. Jam 

 si diutius negligeretur , nonne verendum esset, ne cuncta per uni- 

 versum regnum culta Literarum Humaniorum studia primum in 

 deteriorem etiam conditionem delapsura , et deinde penitus interi- 

 tura essent? Id luce clarius mihi esse videtur. Nonne prseterea usu 

 edocti scimus , consuetudinem , quae sub Gallorum imperio inva- 

 luerat , Scientias sermone ' patrio docendi , et juvenes vix primis Li- 

 terarum studiis imbutos ad honores Academicos obtinendos reci- 

 piendi, studiorum cursum quidem breviorem et specie faciliorem 

 reddidisse , sed ipsas doctrinas ex isto instituto parum incrementi, 

 imo multum detriment! accepisse ? Denique , ne longior sim , La- 



