Verum quseritur , qua potissimum ratione quis hujus boni parti- 

 ceps fieri , et simul tarn in sapientiae studio , quam in morum pro- 

 bitate proficere possit i' Respondeo : ut hoc recte et prospere pro- 

 cedat , utque una cum rerum cognitione virtutis quoque studium in 

 animis nostris excitetur , nutriatur et augescat, inde a prima jam 

 pueritia nobis prudentiorum et usu subactorum virorum prseceptis 

 et monitis ante omnia opus est. Quare ? Ut illis praeceptis et ad- 

 monitionibus non modo ingenium nostrum mature jam ad veri per- 

 spicientiam acuatur , et nostrse mentis facultates sese pedetentim ex- 

 serere incipiant, verum etiam ut ilia virtutum semina, quse in animo 

 humano , ut ita dicam , abscondita latent , ex suis veluti latibulis 

 excitentur, in dies magis magisque in lucem producantur, et maxima 

 virium intentione excolantur. Nam non sine ratione aapientissimi 

 quique viri jam antiquitus statuerunt , hominis atque agri eamdem 

 esse naturam atque rationem. Quemadmodum enim ager , ut ille 

 ait , quamvis fertilis , sine cultura i'ructuosus esse non potest , sed 

 quotidie fere diligentis et solertis agricolse opera et manu indiget ; 

 sic animus quoque noster fructus proferre nequit , nisi mature et 

 assidue excolatur. Ab hac animi cultura nisi omnis omnino bumana 

 felicitas, certe longe maxima ejus pars pendet. Atque, ut ille canit : 



Nemo adeo ferus est , ut non milescere possit , 

 Si modo cultures patientem commodet aurem, 



Aique quum hoc adeo verum sit , quam quod est verissimum , 

 .nee facile quemquam sanse mentis compotem reperturus sis, qui hac 

 in parte 'non lubens mecum facial ; nulla sane caussa mihi adesse 

 videtur, cur verear, ne quis me erroris arguat, ubi dicam, omnia 

 ilia , quse ad mentis animique culturam conducant et utilia sint, ad 

 lianc bene honesteque vivendi artem pertinere , e^que , praeter alia, 



