id inprimis eflici, ut mature Hlaofficia cognoscereet in usum nostrum 

 convertere discamus , quibus tarn nostrse, quam aliorum commodis 

 ac saluti con.sulere possimus. 



Contra ea vero nonnullos alios audire mihi videor, crepitantes : 

 Sod fac hoc ita esse ; fac nos tibi concedere, quod minime negamus, 

 illam bene honesteque vivendi artem arctissimo vinculo cum men- 

 tis anirniquc cultura conjunctam esse ; tamen nondum perspicimus, 

 cur potissimum Academiarum scholas liujus artis officinas vocaveris. 

 Num hoc fortasse ideo a te factum est, quod ipse Academic Pro- 

 fessor nuper creatus es , et te jam professorid lingud uti debere putes ? 

 Minime, o boni! Neque ego adeo vanus sum, neque res nostra 

 istiusmodi callide excogitato aucupio indiget. Vulgi est ista consue- 

 tude, ut pluiiiua ex opinione, paucissima ex veritale aBStimet. Ea- 

 que de caussa hac sola veritate nititur, quod nihil ad hanc, de qua 

 loquimur, bene honesteque vivendi artem recte instituendam et 

 commode regendam adhuc melius et salubrius inventum sit, quam 

 ilia in Academiis prsecipue tradi solita Literarum humanitas. Hsec 

 menti nostrse quasi lumen accendit , cujus luce superstitionis nebulfe 

 dispelluntur , etcaligo mentis sensim adeo disculitur, ut ipsa in sui 

 ipsius intimos recessus perspicere, et, qu* vires ibi latent, cognos- 

 cere demum recte queat. Hac animos nostros praeparat, ut ilia 

 virtutum semina, qua? Deus in ipso sparsit, pullulare, succrescere, 

 ad maturitatem pervenire, et fructus proferre possint. 



Neque ego tantum, qui modo unus de multis sum, hanc vim 

 Literarum humanitati tribuo : verum idem jam ante hos trecen- 

 tos annos majores nostri fecerunt : idem lecerunt horum Glii et ne- 

 potes -. idem fecerunt patres nostri : idem facit adhuc Is, cui hujus 

 Academiae ordinationem debemus. 



