( iG) 



6ns beschrcven als kloek van bonding , sterk gespierd , deftig , 

 ernstig , van bet wufte zoo wel als van bet verwijfde af'keerig. Kan 

 men nog ten buidigen dage die zelfde boofdtrekken in den ecbten 

 Nederlander min of meer opmerken ; waar vertoonen zij zicb dui- 

 delijker dan in zijne taal ? Haar geheele geest ademt defligheid en 

 waardigheid. Zij boudt van bet stevige , zenuwrijke, kernachtige , 

 en geeft aan bet volklinkende de voorkeur boven bet al te smel- 

 tende en weeke. Zij heeft zoo iets mannelijks , acbtbaars , krach- 

 tigs , dat niet nalaat te treffen ; terwijl dat krachtige daarenbo- 

 ven niet weinig bevorderd wordt door de vrijbeicl , haar , ten aan- 

 zien der woordvoeging, zoo bijzonder eigen. Dit maakt haar , boven 

 andere talen, welke zachtbeid tot derzelver hoofdtrek hebben, en 

 aan strengere bepalingen onderhevig zijn, voor den deftigen , ver- 

 beven' stijl, en in 't gemeen voor onderwerpen , waarbij bet vooral 

 op bondigbeid en nadruk aankomt, uitnemend geschikt. (i) 



Maar zou men diczelfde deftigheid niet plompe ruwheid of on- 

 bevallige stijfheid mogen noemen? Verre van daar, dat eene dus- 

 danige aantijging, door onze meer lucbtige naburen wel eens in 

 bet midden gebragt , zoude gegrond zijn. De aangewrevene kladde 

 moge op andere takken des Duitscben taalstams becbten ; zij hecht 

 op onze moedertaal niet. Deze vertoont zich onder eene aanmin- 

 niger gedaante, wel niet zoo los en luchtig als de meer zuidelijke 

 talen, ecbter bevallig genoeg, om ons tot zich te lokken en aan 

 bare zedige bekoorlijkbeden te boeijen. Hoe deftig ook van aard , 

 zij laat , meer dan eenige andere taal van Duitscbe afkomst, bare 



(i) Zie de Redevoering van den Hoogl. SIEGENBEEK over liet verband tusschen 

 de taal en he t volkskarakler der Nederlan.de ren , in het Museum D. Ill, bl. 1 6 1, 



