ik nog verder gaan , ik konde het door voorbeelden bekrachtigen , 

 hoe zeer onze taal zich tot het bevallige , zachte , vloeijende , ja 

 zelfs, in weerwil harer deftigheid , zoo dikwijls het te pas koint, tot 

 het losse en vrolijke buigen laat ; daarin nogtans den echten Neder- 

 lander gelijk, die, zegt de geleerde SIEGENBEEK, niet tegen- 

 staande zijne aangeborene deftigheid en ernst, zich somwijlen, 

 bij gepaste gelegenheden , tot het losse , vrolijke en blijgeestige 

 kan ontspannen ; doch ook hier bij zijn natuurlijk karakter niet 

 geheel verloochent , maar zijne vrolijkheid zoodanig tempert , 

 dat zij niet tot uitgelatene dartelheid overslaat. (i) 



Vergeten wij niet van eene andere eigenschap onzer tale mel- 

 ding te maken, welke hare waarde niet weinig verhoogt, en als een 

 onmiddelijk gevolg harer deftigheid mag aangemerkt worden , juist- 

 heid namelijk of naauwkeurigheid. Al wederom een afdruksel van 

 het oorspronkelijk Nederlandsch volkskarakter ! Van nature tot 

 bedaard en ernstig nadenken geschikt , vindt de onbedorven Neder- 

 lander even min vermaak in het oppervlakkige als in het ligtzin- 

 nige en verwijfde. Het is hem om juiste denkbeelden, bondige re- 

 dekavelingen en grondige kennis te doen. Hij dringt door tot op 

 den bodem der wetenschappen , en brengt alles tot vaste begin- 

 eelen te zamen. 



Dezelfde geaardheid openbaart zich in zijne taal. Is zij afkeerig 

 van het al te losse en het aan verwijfdheid grenzende weeke , zij 

 is het even zeer van het onbepaalde. De Nederlandsche taal onder- 

 scheidt zich zoo wel door keurigheid als door deftigheid. Zij noemt 

 de zaken bij derzelver waren naam. Zij meet de woorden naar de 



(i) Redev. over het, verbcmd lusscJien de taal en het volkskarakt. der Nederl. bl. 97. 



